ὑπερόπτης
ὑπερόπτης, a contemner, disdainer of
ὑπερόπτης, ου, ὁ, (ὑπερόψομαι)
- contemner, disdainer, χρυσοῦ καναχῆς ὑπερόπτας (dub. l.) S. Ant. 130 (anap.); ὑ. τῶν εἰωθότων Th. 3.38: abs., disdainful, haughty, πρὸς πάντα παλίγκοτος ἠδʼ ὑ. Theoc. 22.58; ὑ. καὶ ὑβρισταί Arist. EN 1124a29, cf. Phld. Vit. p.36 J., Jul. ad Them. 264d (10).
ὑπερόπτης, ου (ὁ) homme méprisant ou dédaigneux de, Soph. Ant. 130 ; Thc. 3, 38 ; Plut. Pyrrh. 4 ; Hld. 6, 13 ; abs. Thcr. Idyl. 22, 58 ; Arstt. Nic. 4, 3, 19 ; Luc. Nec. 14, D. mar. 13, 2, Nec. 14 ; DL. 7, 485 ||
➳.
Étym. ὑπερόψομαι.
ὑπερόπτης, ὁ, Verächter, hoffärtiger Mensch ; σφᾶς ἐσιδὼν πολλῷ ῥεύματι προσνισσομένους χρυσοῦ καναχῆς ὑπερόπτας Soph. Ant. 130, nach Hermanns Conj. für ὑπεροπτίας ; – τῶν εἰωθότων Thuc. 3.38 ; u. Sp., wie Luc. Necyom. 14 ; Theocr. 22.58.
ὑπερόπτης
ὑπερόψομαι
- a contemner, disdainer of a thing, c. gen., Soph., Thuc.: absol. disdainful, haughty, Theocr., Arist.