ὑπερόπτης

ὑπερόπτης, ου, ὁ, (ὑπερόψομαι)

• contemner, disdainer, χρυσοῦ καναχῆς ὑπερόπτας (dub. l.) S. Ant. 130 (anap.); ὑ. τῶν εἰωθότων Th. 3.38: abs., disdainful, haughty, πρὸς πάντα παλίγκοτος ἠδʼ ὑ. Theoc. 22.58; ὑ. καὶ ὑβρισταί Arist. EN 1124a29, cf. Phld. Vit. p.36 J., Jul. ad Them. 264d (10).

ὑπερόπτης, ὁ, Verächter, hoffärtiger Mensch ; σφᾶς ἐσιδὼν πολλῷ ῥεύματι προσνισσομένους χρυσοῦ καναχῆς ὑπερόπτας Soph. Ant. 130, nach Hermanns Conj. für ὑπεροπτίας ; – τῶν εἰωθότων Thuc. 3.38 ; u. Sp., wie Luc. Necyom. 14 ; Theocr. 22.58.

ὑπερόπτης ὑπερόψομαι

• a contemner, disdainer of a thing, c. gen., Soph., Thuc.: absol. disdainful, haughty, Theocr., Arist.