ὑπεροπτικός

ὑπεροπτικός, ή, όν,

• contemptuous, disdainful, Isoc. 1.30, 12.241, Luc. Nigr. 1, etc.; ἠπείλησεν ὑπεροπτικά Id. DDeor. 1[21].1; τὸ -ώτατον D. 17.26. Adv. -κῶς X. HG 7.1.18, Str. 8.6.23: Comp. -ώτερον Plb. 5.46.6: Sup. -ώτατα D.C. 49.7.
• • • 2 c. gen., ἀδικία ἕξις ὑ. νόμων Pl. Def. 416a.

ὑπεροπτικός, ή, όν, Andere zu verachten od. verächtlich zu behandeln gewohnt, dazu geneigt ; Isocr. 1.30 ; Plat. defin. 416 ; τοῦ πλείονος, Aristipp. bei DL. 2.72;
• adv. ὑπεροπτικῶς , τινός, Xen. Hell. 7.1.18 ; ὑπεροπτικώτερον χρῆσθαι τοῖς φίλοις Pol. 5.46.6 ; Luc. Nigr. 1 D. D. 22 u. öfter.

ὑπεροπτικός from ὑπερόπτης ὑπεροπτικός, ή, όν

• disposed to despise others, contemptuous, disdainful, Isocr., Dem.:—adv. -κῶς, Xen.