ῥέκτης
ῥέκτης, active
ῥέκ-της, ου, ὁ,
- = ῥεκτήρ, active, Plu. Brut. 12, Aret. SD 1.6.
ῥέκτης, ου, adj. m. celui qui fait, qui agit, Plut. Brut. 12 ; Syn. 209d, etc.
Étym. ῥέζω.
ῥέκτης, ὁ, = ῥεκτήρ, VLL, Plut. Brut. 12 u. Synes., tätig.
ῥέκτης, ου, ὁ,
= ῥεκτήρ
- active, Plut.