averto
averto, to turn away, avert, turn off, remove
Frieze-Dennison Vergil
Could not find Avertitur in Logeion dictionaries.
Avertitur Verb: present passive indicative 3rd singular of averto
- I Lit.
- A In gen.
- a Constr. aliquem ab or with the simple abl.; the limit designated by in with acc. (more rarely by ad): ab saxo avortit fluctus ad litus scapham, Plaut. Rud. 1, 2, 76 (164): Jup. Te volo, uxor, conloqui. Quor ted avortisti? Alc. Est ita ingenium meum: Inimicos semper osa sum optuerier, id. Am. 3, 2, 18 (899): (M. Lepidus) Antonio diadema Caesari imponente se avertit, Cic. Phil. 5, 14; id. Balb. 5, 11: aliquid ab oculis, id. N. D. 2, 56, 141: nos flumina arcemus, dirigimus, avertimus, turn off, id. ib. 2, 60, 152; so Liv. 41, 11, 3: quod iter ab Arari Helvetii averterant, had turned aside their march from Caes. B. G. 1, 16 et saep.: locis seminis ic tum, Lucr. 4, 1273: Italiā Teucrorum regem, Verg. A. 1, 42: a ceteris omnium in se oculos, Liv. 2, 5, 6: in comitiorum disceptationem ab lege certamen, id. 3, 24, 9: ab hominibus ad deos preces, id. 6, 20, 10: se alicui, instead of ab aliquo. Col. 6, 37, 10.—And poet. with acc.: quo regnum Italiae Libycas averteret oras, Verg. A. 4, 106. —With dat.: Quod mihi non patrii poterant avertere amici, Prop. 4, 24, 9; so Val. Fl. 3, 491.—Also without an antecedent ab (since this is included in the verb) with in with acc.: in fugam classem, Liv. 22, 19, 11: dissipatos in fugam, id. 34, 15, 2; hence absol.: mille acies avertit avertetque (sc. in fugam), put to flight, id. 9, 19, 17.—
- b Pass. in mid. signif. with the acc., in the Greek manner, to turn away from: equus fontes avertitur, Verg. G. 3, 499 (cf. the Gr. ἀποστρέφεσθαι τὸ ὕδωρ, and aversari): oppositas impasta avertitur herbas, Stat. Th. 6, 192; Petr. 124, 1, 248.—
- c As v. n. avertere = se avertere, to turn one's self away, to retire: ob eam causam huc abs te avorti, Plaut. Mil. 4, 2, 83 (1073): ecce avortit, id. ib. 2, 2, 50 (205): dixit et avertens roseā cervice refulsit, Verg. A. 1, 402: tum prora avertit, id. ib. 1, 104: avertit et ire in Capitolium coepit, Gell. 4, 18, 4 al.—
- B To take away, drive away, carry off, steal, embezzle, to appropriate to one’s self: pecuniam publicam, Cic. Verr. 2, 1, 4: compertum publicam pecuniam avertisse, Tac. H. 1, 53: aliquid domum tuam, Cic. Verr. 2, 3, 19: praedam omnem domum avertebant, Caes. B. C. 3, 59: intellexistis innumerabilem frumenti numerum per triennium aversum a re publicā esse ereptumque aratoribus, Cic. Verr. 2, 3, 69 fin.: auratam Colchis pellem, to carry off, Cat. 64, 5: quattuor a stabulis tauros, Verg. A. 8, 208: avertere praedas, id. ib. 10, 78: carā pisces avertere mensā, Hor. S. 2, 4, 37.—
- II Trop.
- A To turn, divert a person from a course of action, purpose, etc.: accusandi terrores et minae populi opinionem a spe adipiscendi avertunt, Cic. Mur. 21: avertant animos a spe recuperandae arcis, Liv. 9, 24, 11: qui mentem optimi viri a defensione meae salutis averterant, Cic. Sest. 31: ut nec vobis averteretur a certamine animus, Liv. 1, 28, 5: animum a pietate, id. 7, 5, 7: aliquem ab incepto avertit, id. 23, 18, 9: a philosophiā, Suet. Ner. 52.—
- B Aliquem, to turn away from one in feeling, i.e. to make averse or disinclined to, to alienate, estrange: legiones abducis a Bruto. Quas? nempe eas, quas ille a C. Antonii scelere avertit et ad rem publicam suā auctoritate traduxit, Cic. Phil. 10, 3: ipse Pompeius totum se ab ejus (sc. Caesaris) amicitiā averterat, had quite alienated himself from, Caes. B. C. 1, 4: civitates ab alicujus amicitiā, id. ib. 3, 79: popularium animos, Sall. J. 111, 2: futurum, uti totius Galliae animi a se averterentur, Caes. B. G. 1, 20: nobis mentem deorum, Cat. 64, 406.
- —Hence, āver-sus, a, um, P. a.
- A Turned off or away: aversum hostem videre nemo potuit, turned away, i.e. turned in flight, Caes. B. G. 1, 26; hence, backwards, behind, back ( = a tergo; opp. adversus), distant: et adversus et aversus impudicus es, before and behind, Cic. de Or. 2, 63, 256: canities homini semper a priori parte capitis, tum deinde ab aversā, Plin. 11, 37, 47, § 131; 11, 52, 113, § 272: ne aversos nostros aggrederentur, fall upon our troops in the rear, Galba ap. Cic. Fam. 10, 30, 3: ne aversi ab hoste circumvenirentur, from behind, in the rear, Caes. B. G. 2, 26: aversos proterere, id. B. C. 2, 41: aversi vulnerantur, Auct. B. Alex. 30; 32: aversum ferro transfixit, Nep. Dat. 11, 5: aversos boves caudis in speluncam traxit, backwards, Liv. 1, 7, 5 (cf. Prop. 5, 9, 12: Aversos caudā traxit in antra boves): aversa hosti porta, Tac. A. 1, 66: scribit in aversā Picens epigrammata chartā, upon the back of the paper, Mart. 8, 62 (cf. Juv. 1, 6: liber scriptus in tergo), and so al.—Trop.: milites aversi a proelio, withdrawn from the battle, Caes. B. C. 2, 12. —Subst.: āversum, i, n., the hinder or back part, the back (as subst. only in the plur.): per aversa castrorum receptus est, Vell. 2, 63 Ruhnk.: per aversa urbis fugam dederat, Liv. 5, 29, 4: ad aversa insulae, id. 37, 27, 2: aversa montis, Plin. 4, 11, 18, § 41: aversa Indiae, the back or remoter parts of India, id. 37, 8, 33, § 110.—So in adverb. phrase: in aversum, backwards: Cetera animalia in aversum posterioribus pedibus quam prioribus, Plin. 11, 45, 101, § 248 (Jan, in diversum): collum circum agit (lynx) in aversum, id. 11, 47, 107, § 256 (Jan, in aversum se; Sillig, in adversum). —
- B Disinclined, alienated, unfavorable, opposed, hostile, averse; constr. with ab, with dat., or absol.
- α With ab (so most frequently in Cicero): aversus a Musis, Cic. Arch. 9, 20: aversus a vero, id. Cat. 3, 9, 21: turbidi animorum motus, aversi a ratione, et inimicissimi mentis vitaeque tranquillae, id. Tusc. 4, 15, 34: Quintus aversissimo a me animo fuit, id. Att. 11, 5 fin.; Col. 11, 1, 14: aversissimus ab istis prodigiis sum, Sen. Ep. 50.—
- β With dat.: aversus mercaturis, Hor. S. 2, 3, 107: vilicus aversus contubernio, Col. 12, 1, 2: defensioni aversior, Quint. 7, 1, 11 (but acc. to the MSS., adversior seems here to deserve the preference; so Halm; cf. Spald. and Zumpt ad h. l.).—
- γ Absol.: aversa deae mens, Verg. A. 2, 170: aversa voluntas, id. ib. 12, 647: aversos soliti componere amicos, Hor. S. 1, 5, 29: aversus animus, Tac. H. 4, 80 et saep.: vultus aversior, Sen. Ira, 2, 24: aversi animis, Tac. A. 14, 26.—Adv. not used.
- 1. afwenden, afkeren [Galliae animos a se];
- 2. se ~ en pass. averti zich afwenden [a iudicibus]; ➤ se ex oculis avertit (Verg.);
- 3. in een andere richting leiden [flumina]; (metaf.) (iems. aandacht) afleiden; ➤ aversae curae hominum sunt a bello Etrusco (Liv.);
- 4. verwijderd houden, afhouden, afweren [omen; periculum; pestem ab Aegyptiis];
- 5. verduisteren, vervreemden [stipendium; praedam];
- 6. verdrijven [hostem; classem].
拒。轉過。 推開。— se ab eo 轉背人。— rem 偷 物。— animum ab eo 不想其。嫌厥。 — pecuniam publicam 瞞騙官錢。 sensus ejus 顚倒其心。迷其。 — culpam a se in alium 推諉罪于別人。— se in mercaturam 作買賣爲業。— sensus magicis artibus 以邪法迷人心。— oculos omnium in se 使人望己。— oculos 轉眼。睨而不視。— se 轉身背人。Quod Deus avertat 願天主推開此。Prora avertit 船轉過來。 Dii omen avertant 願神推此凶兆。 Equus fontes avertitur 馬嫌水泉。
Suggest a Translation
See an image
- to turn away, avert, turn off, remove: flumina: se: a Dolabellā pecuniam: iter ab Arari, turned aside, Cs.: a ceteris in se oculos, attracted, L.: eo itinere se, Cs.: Capuā Hannibalem, L.: Italiā regem, V.: in fugam ciassem, L.: ab hominibus ad deos preces, L.: regnum Libycas oras, V.—Pass: aversa est Nata Iovis, turned away, O.: a iudicibus oratio avertitur.—Poet., with acc, to turn from, shun: fontes avertitur (equus), V.—To turn away, retire, withdraw: avertens roseā cervice refulsit (sc. se), V.: prora avertit, V.—To carry off, purloin, steal, embezzle: pecuniam: a stabulis tauros, V.: praedam domum, Cs.: pellem Colchis, Ct. — Fig., to turn, divert, withdraw, keep off: a me animum: ut nec vobis ... averteretur a certamine animus, L.: Hannibalem ab incepto, L.: Sabinos (sc. a pugnā), L.: sanos sensūs, to charm, inflame, V.—To avert, ward off, turn away: morbos, H.: hoc omen: Antoni conatūs a re p.: periculum victimā, Ph.—To alienate, estrange: animos, S.: legiones aC. Antoni scelere: civitates ab eius amicitiā, Cs.
-
…et carros suos se contulerunt. Nam hoc toto proelio, cum ab hora septima ad vesperum pugnatum sit, aversum hostem videre nemo potuit. Ad multam noctem etiam ad impedimenta pugnatum est, propterea quod pro vallo carros obiecerunt…
Julius Caesar, Gallic War
-
…copia suppetebat ; eo autem frumento quod flumine Arari navibus subvexerat propterea uti minus poterat quod iter ab Arari Helvetii averterant, a quibus discedere nolebat. Diem ex die ducere Haedui conferri, comportari, adesse dicere. Ubi se…
Julius Caesar, Gallic War
-
…eum teneret, neminem existimaturum non sua voluntate factum ; qua ex re futurum uti totius Galliae animi a se averterentur. Haec cum pluribus verbis flens a Caesare peteret, Caesar eius dextram prendit ; consolatus rogat finem orandi faciat…
Julius Caesar, Gallic War
-
…sese legiones coniungerent et conversa signa in hostes inferrent. Quo facto cum aliis alii subsidium ferrent neque timerent ne aversi ab hoste circumvenirentur, audacius resistere ac fortius pugnare coeperunt. Interim milites legionum duarum quae in novissimo agmine praesidio…
Julius Caesar, Gallic War
-
…non amplius milibus passuum XVIII aberat, rei frumentariae prospiciendum existimavit ; ; itaque ; iter ab Helvetiis avertit ac Bibracte ire contendit. Ea res per fugitivos L. ; Aemilii, decurionis equitum Gallorum, hostibus nuntiatur…
Julius Caesar, Gallic War
-
…, cetera servabant atque in statione manebant. Constiterat quocumque modo, spectabat ad Io ante oculos Io, quamvis aversus, habebat. Luce sinit pasci ; cum sol tellure sub alta est, claudit et indigno circumdat vincula collo…
Ovid, Metamorphoses
-
…super vestes, velamina nota, coniciunt. Pars ingenti subiere feretro, triste ministerium, et subiectam more parentum aversi tenuere facem. Congesta cremantur turea dona, dapes, fuso crateres olivo. Postquam conlapsi cineres et flamma quievit…
Vergil, Aeneid
-
…victor pace bellum mutavit. Nam in fuga salutem sperare, cum arma, quibus corpus tegitur, ab hostibus avorteris, ea vero dementia est. Semper in proelio iis maxumum est periculum, qui maxume timent ; audacia pro…
Sallust, Catilina
-
…cum Iuno, aeternum servans sub pectore volnus, haec secum Mene incepto desistere victam, nec posse Italia Teucrorum avertere regem Quippe vetor fatis. Pallasne exurere classem Argivum atque ipsos potuit submergere ponto, unius ob noxam et furias…
Vergil, Aeneid
-
…tibi restat genus vitiosissumae rei publicae tertium. Hic Scipio Adgnosco, inquit, tuum morem istum, Spuri, aversum a ratione populi ; et quamquam potest id lenius ferri, quam tu soles ferre, tamen adsentior nullum esse…
M. Tullius Cicero, De Republica