corruo
corruo, to fall together, fall down, fall, tumble, sink
Frieze-Dennison Vergil
Could not find Corruit in Logeion dictionaries.
Corruit Verb: present active indicative 3rd singular of corruo
- I Neutr.
- A To fall together, fall or tumble down, fall, sink to the ground, etc. (class. in prose and poetry).
- 1 Lit.: tabernae mihi duae corruerunt, Cic. Att. 14, 9, 1; cf.: aedes corruerunt, id. Top. 3, 15: triclinium supra convivas, Quint. 11, 2, 13: quicquid superstruxeris corruet, id. 1, 4, 5: quid labefactum viribus ignis, Ov. M. 2, 403; cf.: arbor labefacta Ictibus innumeris, id. ib. 8, 777; so, arbor, Suet. Dom. 15: statuae equestres, id. Vit. 9 et saep.: paene ille timore, ego risu conrui, Cic. Q. Fr. 2, 8 (10), 2: nec corruit ille, Sed retinente manum moriens e poste pependit, Ov. M. 5, 126; so, exspirantes corruerunt, Liv. 1, 25, 5; cf. id. 1, 26, 14: morbo comitiali, Plin. 28, 6, 17, § 63: in vulnus, Verg. A. 10, 488: haedus ante focos, Prop. 2 (3), 19, 14; cf. id. 4 (5), 10, 15 sq.—
- 2 Trop.: si uno meo fato et tu et omnes mei conruistis, Cic. Q. Fr. 1, 4, 1: quanto altius elatus erat, eo foedius corruit, Liv. 30, 30, 23: Lacedaemoniorum opes, Cic. Off. 1, 24, 84: Antiochea ista universa, id. Ac. 2 (Luc.), 31, 98.—Of actors: ii mihi videntur fabulam aetatis peregisse, nec tamquam inexercitati histriones corruisse, Cic. Sen. 18, 64.—In a cause in court, to fail, Plin. Ep. 3, 9, 34.—
- B To fall, to rush headlong (very rare): quo cum corruit haec vis, Lucr. 6, 825: accipitres velut rostris inter se corruerent, were falling upon each other (al. leg. concurrerent), Curt. 3, 3, 18.— Impers.: longe violentius semper ex necessitate quam ex virtute corruitur, the onset is made, Sen. Q. N. 2, 59, 5.—
- II Act., to bring to the ground, to heap together, overthrow, ruin (very rare).
- 1 Lit.: hanc rerum summam, Lucr. 5, 369: corpus, Ap. Met. 8, 8, 11; divitias, to heap up, Plaut. Rud. 2, 6, 58 (542): corbes ab eo quod eo spicas aliudve quid corruebant, Varr. L. L. 5, § 139 Müll.—*
- 2 Trop.: in quo me corruerit genere, Cat. 68, 52.
2) übtr.: a) v. Zuständen usw.: α) v. politischen, noch im Bilde, quae (nostrae contentiones) in medio spatio (Bahn) franguntur et corruunt, Cic.: illa plaga pestifera, quā, cum Cleombrotus invidiam timens temere cum Epaminonda conflixisset, Lacedaemoniorum opes corruerunt, Cic. – rein übtr., quoniam consul id agit, ut cum omnibus legibus Romanum imperium corruat, Val. Max. – β) v. geistigen Zuständen, iam explicatā totā Carneadis sententiā Antiochea ista corruent universa, wird das ganze System des Antiochus zusammenstürzen (über den Haufen fallen), Cic. Acad. 2, 98.
b) v. leb. Wesen, stürzen, ins Verderben stürzen, zugrunde gehen, im polit. Leben, non statuendo felicitati modum nec cohibendo efferentem se fortunam, quo altius elatus erat, eo foedius corruit, Liv.: amabo te, mi frater, ne, si uno meo fato et tu et omnes mei corruistis, improbitati et sceleri meo potius, quam imprudentiae miseriaeque assignes, Cic. – im Geschäftsleben, stürzen, fallen (= bankrott werden), qui homines, si stare (stehen = sich halten) non possunt, corruant, Cic.: equitem Romanum... non libidine, non turpibus impensis cupiditatum atque iacturis, sed experientiā patrimonii amplificandi labentem excepit, corruere non sivit, fulsit et sustinuit re, fortunā, fide, Cic. – auf der Bühne, durchfallen, abfallen, im Bilde, ii mihi videntur fabulam aetatis peregisse nec tamquam inexercitati histriones in extremo actu corruisse, Cic. de sen. 64. – vor Gericht, fallen = verurteilt werden, quod accusator eius praevaricationis crimine corruisset, Plin. ep. 3, 9, 34.
II) v. tr. etw. zusammenstürzen, zusammenwerfen, A) im allg.: 1) eig.: hanc rerum summam, Lucr.: corpus, Apul.: eo spicas, Varro LL. – 2) übtr.: in quo me corruerit genere (Amathusia), ins Verderben stürzte, Catull. 68, 52. – B) insbes., eilig zusammenscharren, ditias, Plaut. rud. 542.
I intr., ¶ 1 sʼécrouler, crouler : ædes corruerunt Cic. Top. 15, une maison sʼest écroulée ( Att. 14, 9, 1 ; Div. 1, 26 ; 1, 78 ) ; arbor corruit Ov. M. 8, 777, lʼarbre tombe ; pæne ille timore, ego risu corrui Cic. Q. 2, 8, 2, nous avons failli nous écrouler, lui de peur, moi de rire( Liv. 1, 25, 5 ; 8, 9, 12 ; 22, 3, 11, etc. ) ; in vulnus Virg. En. 10, 488, tomber sur sa blessure (en avant) ; quo cum conruit (ales) Lucr. 6, 824, quand lʼoiseau sʼest abattu là ¶ 2 [fig.] Lacedæmoniorum opes corruerunt Cic. Off. 1, 84, la puissance de Lacédémone sʼécroula ; si uno meo fato et tu et omnes mei corruistis Cic. Q. 1, 4, 1, si mon seul destin a causé votre ruine et à toi et à tous les miens || [en parl. dʼun comédien] échouer, faire un four : Cic. CM 64 || échouer en justice : Plin. Min. Ep. 3, 9, 34.
II tr., ¶ 1 ramasser, entasser : ditias Pl. Rud. 542, des richesses ; cf. Varro L. 5, 139 ; Lucr. 5, 368 ¶ 2 abattre, faire tomber : Catul. 68, 52 ; Apul. M. 8, 8.
➳ conr- N. Tir. 75, 75.
- 1. neer-, instorten, in elkaar storten, omvallen; ➤ arbor repente corruit; statuae corruerunt; tota urbs eorum corruit (bij een aardbeving);
- 2. (v. levende wezens) ter aarde storten; ➤ paene ille timore, ego risu corrui; corruit telis obrutus; corruit equus;
- 3. (v.e. gemoedstoestand, politieke toestand) instorten; ➤ nostrae contentiones in medio spatio franguntur et corruunt;
- 4. ten onder gaan, te gronde gaan; ➤ Lacedaemoniorum opes corruerunt;
- 5. (op het toneel) mislukken, een flop worden;
- 6. (in het zakenleven) bankroet gaan;
- 7. (Plin. Min.) veroordeeld worden; II. tr.
- 1. omverwerpen;
- 2. (Catull.) in het verderf storten;
- 3. (Plaut.) bij elkaar vegen [divitias].
- com- + ruo, to fall together, fall down, fall, tumble, sink: aedes corruerunt: adducta funibus arbor, O.: igne rogus, O.: paene risu: exspirantes corruerunt, L.: quo loco corruerat icta (Horatia), L.: in volnus, V.: tibi victima, Pr.—Fig., to fall, sink, fail, go down: si uno meo fato et tu et omnes mei conruistis: tamquam inexercitati histriones, break down.—To ruin, destroy: in quo me corruerit genere, Ct.
-
…quam infitiatores lentos esse arbitror. qui homines ; quam ; primum, si stare non possunt, conruant, sed ita ut non modo civitas sed ne vicini quidem proximi sentiant. nam illud non intellego quam ob…
Cicero, in Catilinam
-
…, observantem sui non libidine, non turpibus impensis cupiditatum atque iacturis, sed experientia patrimoni amplificandi labentem excepit, corruere non sivit, fulsit et sustinuit re, fortuna, fide, hodieque sustinet nec amicum pendentem corruere patitur ;…
Cicero, pro Rabirio Postumo
-
…utrumque eorum fefellisset. nos tamen hoc confirmamus illo augurio quo diximus, nec nos fallit nec aliter accidet. corruat iste necesse est aut per adversarios aut ipse per se qui quidem sibi est adversarius unus acerrimus. id spero…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…, miros risus nos edere cum ille ignarus sui comitatus repente aperuit lecticam et paene ille timore, ego risu corrui. hunc, ut dico, certe sustulissem ut aliquando subtilitatem veteris urbanitatis et humanissimi sermonis attingerem ; sed hominem…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…et constituto revertisset aquilae admonitus volatu, conclave illud, ubi erat mansurus, si ire perrexisset, proxima nocte corruit. itaque, ut ex ipso audiebam, persaepe revertit ex itinere, cum iam progressus esset multorum dierum viam…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…. Qua in parte cum fuerit Fabia, legatum ei non videtur. a similitudine hoc modo Si aedes eae corruerunt vitiumve faciunt quarum usus fructus legatus est, heres restituere non debet nec reficere, non magis quam servum restituere…
M. Tullius Cicero, Topica
-
…Lacedaemoniis plaga mediocris, illa pestifera, qua, cum Cleombrotus invidiam timens temere cum Epaminonda conflixisset, Lacedaemoniorum opes corruerunt. Quanto Q. Maximus melius de quo Ennius Unus homo nobis cunctando restituit rem. Noenum rumores ponebat ante…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…omnes istos aculeos et toturn tortuosum genus disputandi relinquamus ostendamusque qui simus, iam explicata tota Carneadis sententia Antiochea ista conruent universa. nec vero quicquam ita dicam ut quisquam id fingi suspicetur ; a Clitomacho sumam, qui usque ad…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…ut urbem et tecta linquerent armatique in agro excubarent, quod terrae motus instaret, tum cum et urbs tota corruit et e monte Taygeto extrema montis quasi puppis avulsa est. ne Pherecydes quidem, ille Pythagorae magister, potius…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…FRATRI SALVTEM. amabo te, mi frater, ne, si uno meo facto et tu et omnes mei corruistis, improbitati et sceleri meo potius quam imprudentiae miseraeque adsignes. nullum est meum peccatum nisi quod iis credidi ,…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem