abhorreo

abhorreo, to shrink back from, have an aversion for, shudder at, abhor

ăb-horrĕo, ui, ēre, 2, v. n. and a., to shrink back from a thing, to shudder at, abhor.

I Lit. (syn. aversor; rare but class.); constr. with ab or absol., sometimes with the acc. (not so in Cicero; cf. Haase ad Reisig Vorles. p. 696): retro volgus abhorret ab hac, shrinks back from, Lucr. 1, 945; 4, 20: omnes aspernabantur, omnes abhorrebant, etc., Cic. Clu. 14, 41: quid tam abhorret hilaritudo? Plaut. Cist. 1, 1, 56 (56): pumilos atque distortos, Suet. Aug. 83; so id. Galb. 4; Vit. 10.
II Transf., in gen.
- A To be averse or disinclined to a thing, not to wish it, usu. with ab: a nuptiis, Ter. Hec. 714: ab re uxoriā, id. And. 829; and so often in Cic.: Caesaris a causā, Cic. Sest. 33, 71: a caede, id. ib. 63, 132: ab horum turpitudine, audaciā, sordibus, id. ib. 52, 112: a scribendo abhorret animus, id. Att. 2, 6: animo abhorruisse ab optimo statu civitatis, id. Phil. 7, 2: a ceterorum consilio, Nep. Milt. 3, 5 al.
- B In a yet more general sense, to be remote from an object, i. e. to vary or differ from, to be inconsistent or not to agree with (freq. and class.): temeritas tanta, ut non procul abhorreat ab insaniā, Cic. Rosc. Am. 24, 68: a vulgari genere orationis atque a consuetudine communis sensus, id. de Or. 1, 3, 12: oratio abhorrens a personā hominis gravissimi, id. Rep. 1, 15: ab opinione tuā, id. Verr. 2, 3, 20: Punicum abhorrens os ab Latinorum nominum prolatione, Liv. 22, 13; so id. 29, 6; 30, 44: a fide, to be incredible, id. 9, 36: a tuo scelere, is not connected with, Cic. Cat. 1, 7 al. —Hence, like dispar, with dat.: tam pacatae profectioni abhorrens mos, not accordant with, Liv. 2, 14.—
- - 2 To be free from: Caelius longe ab istā suspicione abhorrere debet, Cic. Cael. 4.—
  - 3 Absol.
  - - - α To alter: tantum abhorret ac mutat, alters and changes, Cat. 22, 11.—
      - β To be unfit: sin plane abhorrebit et erit absurdus, Cic. de Or. 2, 20, 85; cf.: absurdae atque abhorrentes lacrimae, Liv. 30, 44, 6; and: carmen abhorrens et inconditum, id. 27, 37, 13.

ab-horreo, uī, ēre, I) vor etwas zurückschaudern, etwas verabscheuen, gegen etwas eine starke Abneigung haben, von etwas aus Abscheu oder Abneigung fernbleiben, -nichts wissen wollen, jmdm. od. einer Sache abhold sein, gegen jmd. od. etwas eingenommen sein, m. ab u. Abl., ab hac domo, Titin.: a pace, Caes.: ab re uxoria, Ter.: a ducenda uxore, Cic.: a Berenice, Tac.: mit bl. Abl. (s. Nipperd. zu Tac. ann. 14, 21), tanto facinore procul animo, Curt.: non abh. spectaculorum oblectamentis, Tac. – nachaug. m. Acc., cadaverum tabem, Suet.: pumilos, Suet.: exemplum huius modi, Dict.: m. Infinit., Augustin. serm. 184, 3. Porphyr. Hor. carm. 1, 1, 16. – absol., sin plane abhorrebit et absurdus erit, sollte er aber dazu gar keine Neigung u. Fähigkeit haben, Cic. de or. 2, 85: omnes aspernabantur, omnes abhorrebant, Cic. Clu. 41: ut aut cupiant (sc. reo) aut abhorreant, Cic. de or. 2, 185: postquam abhorrere eos videt, Auct. b. Afr. 73, 5. – II) übtr., gleichs. von Natur mit etwas nicht im Einklang-, im Widerspruch stehen, unverträglich-, ihm zuwider sein, nicht zusagen, zuwiderlaufen, zu etwas nicht passen, von etw. abweichen, von etw. verschieden-, fern-, ihm fremd sein, ab oculorum auriumque approbatione, den Augen und Ohren anstößig sein, Cic.: oratio abhorret a persona hominis gravissimi, Cic.: abh. a fide, unglaublich sein, Liv.: consilium abhorret a tuo scelere, Cic.: spes ab effectu haud abhorrens, Hoffnung der Ausführbarkeit, Liv.: temeritas tanta, ut non procul abhorreat ab insania, Cic.: longe ab ista suspicione abhorrere debet, Cic.: a quo (vitae statu) mea longissime ratio voluntasque abhorret, Cic.: orationes abhorrent inter se, widersprechen einander, Liv.: m. bl. Abl. (s. Nipperd. zu Tac. ann. 14, 21), abhorrens peregrinis auribus carmen, Curt.: neque abhorret vero, Tac.: nec abhorrebat moribus uxor, Flor.: u.m. bl. Dat., huic tam pacatae profectioni abhorrens mos, Liv.: nec abhorret a veritate m. folg. Acc. u. Infin., Suet. Cal. 12, 3. – Dah. abhorrens, unpassend, unstatthaft, carmen nunc abhorrens, Liv.: vestrae istae absurdae atque abhorrentes lacrimae, Liv. – ➳ Abl. abhorrenti, Gell. 10, 12, 10.

…unum te, quicquid increpuerit, Catilinam timeri, nullum videri contra me consilium iniri posse quod a tuo scelere abhorreat, non est ferendum. quam ob rem discede atque hunc mihi timorem eripe ; si est verus, ne…

Cicero, in Catilinam
…hic ordo placere sibi decreverit te ire in exsilium, obtemperaturum te esse dicis. non referam, id quod abhorret a meis moribus, et tamen faciam ut intellegas quid hi de te sentiant. egredere ex urbe, Catilina…

Cicero, in Catilinam
…intellegentia sensuque disiunctum, in dicendo autem vitium vel maximum sit a vulgari genere orationis atque a consuetudine communis sensus abhorrere. Ac ne illud quidem vere dici potest aut pluris ceteris inservire aut maiore delectatione aut spe uberiore aut praemiis…

Cicero, de Oratore
…eius et benevolentia falsa scripsisset, cum Demosthenes nec vir bonus esset nec bene meritus de civitate. Causa ipsa abhorret illa quidem a formula consuetudinis nostrae, sed est magna. Habet enim et legum interpretationem satis acutam in utramque…

M. Tullius Cicero, De Optimo Genere Oratorum
…Tantalo faciunt ob scelera animique inpotentiam et superbiloquentiam. ea communis poena stultitiae est. omnibus enim, quorum mens abhorret a ratione, semper aliqui talis terror impendet. atque ut haec tabificae mentis perturbationes sunt, aegritudinem dico et…

M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
…scripsisti, putato ea me scripsisse quae tu ipse intellegis responderi potuisse. quod Oppium tecum scribis locutum, non abhorret a mea suspicione eius oratio. sed non dubito quin istis persuaderi nullo modo possit ea quae faciant mihi probari…

Cicero, Epistulae ad Atticum
…quod item est reprehendendum in dolore, sed quia fere sic afficiuntur omnes, satis argumenti est ab interitu naturam abhorrere ; idque quo magis quidam ita faciunt, ut iure etiam reprehendantur, hoc magis intellegendum est haec ipsa nimia…

M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
…orationis etiam genus habent fortasse subtile et certe acutum, sed, ut in oratore, exile, inusitatum, abhorrens ab auribus vulgi, obscurum, inane, ieiunum, ac tamen eius modi, quo uti ad vulgus nullo…

Cicero, de Oratore
…, nec ab utilitate eorum qui audient, nec ab officio vestro, nec ab ipsa causa P. Sesti abhorrebit oratio mea. duo genera semper in hac civitate fuerunt eorum qui versari in re publica atque in ea se…

Cicero, pro Sestio
…nullo pacto probo. Clodiae sane placent sed non puto esse venalis. de Drusi hortis, quamvis ab iis abhorreas, ut scribis, tamen eo confugiam nisi quid inveneris. aedificatio me non movet. nihil enim aliud aedificabo…

Cicero, Epistulae ad Atticum

abhorreo

Saved

Recent