accommodo
accommodo, to fit, adapt, put on, apply
Frieze-Dennison Vergil
Could not find accommodatior in Logeion dictionaries.
accommodatior Adjective: masculine vocative singular comparative, Adjective: feminine nominative singular comparative, Adjective: masculine nominative singular comparative, Adjective: feminine vocative singular comparative of accommodo
- I Lit.: coronam sibi ad caput, Cic. de Or. 2, 61, 250: clupeum ad dorsum, Plaut. Trin. 3, 2, 93 (719): gladium dextrae, Lucil. ap. Cic. Tusc. 4, 21, 48; so, hastam dextrae, Sil. 5, 146: calauticam capiti, Cic. Fragm. Or. in Clod. 5; so, lateri ensem, Verg. A. 2, 393; absol.: insignia, Caes. B. G. 2, 21, 5.—
- B In gen., to prepare for any use: Arabus lapis dentifriciis adcommodatur crematus, Plin. 36, 21, 41, § 153.
- II Trop., to adjust or adapt to, to accommodate to: meum consilium adcommodabo ad tuum, Cic. Fam. 9, 7; so id. Att. 10, 7; 12, 32; id. Leg. 3, 2 al.—Hence, with se, to adapt one's self to another's opinion, wishes, etc., to conform to, to comply with: omnes qui probari volunt, ad eorum qui audiunt arbitrium et nutum totos se fingunt et adcommodant, Cic. Or. 8, 24: alicui de aliqua re, to be compliant to one in any thing: peto a te ... ut ei de habitatione adcommodes, id. Fam. 13, 2. —
- B In gen., to bring a person or thing to something, to apply: testes ad crimen, Cic. Verr. 1, 18, 55: vim ad eloquentiam, id. Or. 7: curam pratis, etc., to apply, Quint. 1, 12, 7: nonnullam operam his studiis, id. 1, 10, 15; cf. 1, 8, 19: verba alicui (equival. to dare), id. 6, 1, 27; cf. 11, 1, 39 al.: intentionem his, Plin. Ep. 2, 5, 2 al.— Hence, with se (in a more general sense than above), to apply or devote one's self to, to undertake: se ad rem publicam et ad res magnas gerendas, Cic. Off. 1, 21; of property, to lend it to one for use: si quid iste suorum aedilibus adcommodavit, id. Verr. 2, 4, 57.
- —Hence, accommŏdātus, a, um, P. a., fitted or adapted to, suitable, conformable, or appropriate to (only in prose; in poetry, accommodus is used), with ad or dat.: puppes ad magnitudinem fluctuum adcommodatae, Caes. B. G. 3, 13: oratio ad persuadendum adcommodata, Cic. Ac. 1, 8: quae mihi intelligis esse adcommodata, conformable to my interest, id. Fam. 3, 3. —Comp.: oratio contionibus concitatis adcommodatior, id. Clu. 1; so Caes. B. G. 3, 13: nobis accommodatior, Quint. 4, 1, 5; Suet. Ner. 8.—Sup.: exemplum temporibus suis adcommodatissimum, Cic. Fragm. Corn. 7; so Plin. 13, 3, 6, § 26; Plin. Ep. 5, 19, 7; Quint. 12, 10, 63 al.—Adv.: accommŏdāte, fitly, suitably, agreeably: dicere quam maxime adc. ad veritatem, Cic. de Or. 1, 33, 149.—Comp., id. Or. 33, 117.— Sup., id. Fin. 5, 9, 24.
- 1. aanpassen, aandoen, aanhechten, opzetten [clipeum ad dorsum; lateri ensem; coronam sibi ad caput];
- 2. (metaf.) aanpassen, afstemmen [orationem auribus auditorum];
- 3. besteden, wijden [operam studiis]; se ~ zich wijden [ad rem publicam].
使相對。借物 — animum litteris 務讀。Accommodat illi mendacium 爲彼說謊。— ei de habitatione 借房與人。— se illi 隨彼意。 — auctoritatem ejus 借人 的權,借勢。
Suggest a Translation
See an image
- to fit, adapt, put on, apply: coronam sibi ad caput: lateri ensem, V.: insignia, Cs.—Fig., to adjust, adapt, make fit for, accommodate: puppīs ad magnitudinem fluctuum, Cs.: oratio multitudinis est auribus accommodanda.—Esp., to attribute, ascribe as fitting: effigiem dis, Cu.—To apply, bring forward: testīs ad crimen, produce suitable witnesses: se ad rem p., devote oneself: ad alicuius arbitrium et nutum totum se, i. e. comply with; cf. ut ei de habitatione accommodes, i. e. comply with his wish.
-
…causa profectus pugnantibus occurrit. Temporis tanta fuit exiguitas hostiumque tam paratus ad dimicandum animus ut non modo ad insignia accommodanda sed etiam ad galeas induendas scutisque tegimenta detrahenda tempus defuerit. Quam quisque ab opere in partem casu devenit quaeque…
Julius Caesar, Gallic War
-
…de causa fieri ut is potissimum propter similitudinem veritatis adhibeatur in fabulis, quod ille dactylicus numerus hexametrorum magniloquentiae sit accommodatior. Ephorus autem, levis ipse orator et profectus ex optima disciplina, paeana sequitur aut dacty lum, fugit…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…seiunctis scientiaque comprehensis, non mihi videtur ars oratoris esse ulla ; sunt enim varia et ad vulgarem popularemque sensum accommodata omnia genera huius forensis nostrae dictionis. Sin autem ea, quae observata sunt in usu ac tractatione dicendi ,…
Cicero, de Oratore
-
…revertar ad ius publicum dedicandi, quod ipsi pontifices semper non solum ad suas caerimonias sed etiam ad populi iussa adcommodaverunt, habetis in commentariis vestris C. Cassium censorem de signo Concordiae dedicando ad pontificum conlegium rettulisse, eique M…
Cicero, de Domo sua
-
…disputatum. Tota igitur ratio talium largitionum genere vitiosa est, temporibus necessaria, et turn ipsum et ad facultates accommodanda et mediocritate moderanda est. In illo autem altero genere largiendi, quod a liberalitate proficiscitur, non uno modo…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…plane atque animadvertere quantum a quoque proficiscatur appareat. Tertium illud genus est studiorum voluntarium, quod agendis gratiis, accommodandis sermonibus ad eas rationes, propter quas quisque studiosus tui esse videbitur, significanda erga illos pari voluntate, adducenda…
Q. Tullius Cicero, Essay on Running for Consul
-
…ad rem publicam pertinet me et pacis et utriusque vestrum. .. et ad civium concordiam per te quam accommodatissimum conservari. ego cum antea tibi de Lentulo gratias egissem, cum ei saluti qui mihi fuerat fuisses, tamen…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…pro omnibus nec cum omnibus eodem modo dicendum arbitror. is erit ergo eloquens qui ad id quodcumque decebit poterit accommodare orationem. Quod cum statuerit, tum ut quidque erit dicendum ita dicet, nec satura ieiune nec grandia minute…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…, diligenterque conficias. Clodius ergo, ut ais, ad Tigranem velim Sirpiae condicione ; sed facile patior. accommodatius enim nobis est ad liberam legationem tempus illud, cum et Quintus noster iam, ut speramus, in otio…
Cicero, Epistulae ad Atticum