adduco
adduco, to lead to, bring to, bring along
BWL
to lead the savage peoples into Italy
persuaded by these things
Frieze-Dennison Vergil
Could not find adducamus in Logeion dictionaries.
adducamus Verb: present active subjunctive 1st plural of adduco
- I Lit.: quaeso, quī possim animum bonum habere, qui te ad me adducam domum, Plaut. Ps. 3, 2, 78 (867): ille alter venit, quem secum adduxit Parmenio, Ter. Eun. 694; Afr. ap. Non. 174, 32: quos secum Mitylenis Cratippus adduxit, Cic. Fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 5: Demetrius Epimachum secum adduxit, Vitr. 10, 22, 262.—With ad: ad lenam, Plaut. As. 5, 2, 65 (915); cf. id. Mil. 3, 1, 193 (788): ad cenam, Lucil. ap. Non. 159, 25 (cf.: abduxi ad cenam, Ter. Heaut. 183): adduxit ea ad Adam, Vulg. Gen. 2, 19; ib. Marc. 14, 53.—Or with a local adv.: tu istos adduce intro, Plaut. Poen. 5, 3, 54 (1173): quia te adducturam huc dixeras eumpse non eampse, id. Truc. 1, 2, 31 (125); so Ter. And. 900: adduc huc filium tuum, Vulg. Luc. 9, 41. —
- 2 In gen., without regard to the access. idea of accompanying, to lead or bring a person or thing to a place, to take or conduct from one place to another (of living beings which have the power of motion, while affero is properly used of things: attuli hunc. Pseud. Quid? attulisti? Ca. Adduxi volui dicere, Plaut. Ps. 2, 4, 21 (714)).—So of conducting an army: exercitum, Cic. Att. 7, 9: aquam, to lead to, id. Cael. 14.—With in: gentes feras in Italiam, Cic. Att. 8, 11, 2; cf. Oud. ad Caes. B. G. 4, 22, and Hirt. B. G. 8, 35: in judicium adductus, Cic. Rosc. Am. 10, 28: adducta res in judicium est, id. Off. 3, 16, 67; so id. Clu. 17.—With dat.: puero nutricem adducit, Ter. Hec. 770: qui ex Gallia pueros venales isti adducebat, Cic. Quint. 6.—Poet. with acc.: Diae telluris ad oras applicor et dextris adducor litora remis, Ov. M. 3, 598 (cf. advertor oras Scythicas, id. ib. 5, 649, and Rudd. II. p. 327): adducere ad populum, i. e. in judicium populi vocare, Cic. Agr. 2, 6.—Of a courtesan, to procure: puero scorta, Nep. Dion, 5: paelicem, Ov. Fast. 3, 483.—Poet. also of a place, which is, as it were, brought near. Thus Hor. in describing the attractions of his Sabine farm: dicas adductum propius frondere Tarentum, Ep. 1, 16, 11.—
- B Esp.
- 1 To bring a thing to a destined place by drawing or pulling, to draw or pull to one's self: tormenta eo graviores emissiones habent, quo sunt contenta atque adducta vehementius, Cic. Tusc. 2, 24: adducto arcu, Verg. A. 5, 507; so, adducta sagitta, id. ib. 9, 632: utque volat moles, adducto concita nervo, Ov. M. 8, 357: adducta funibus arbor corruit, id. ib. 775: funem, Caes. B. G. 3, 14: so Luc. 3, 700: colla parvis lacertis, Ov. M. 6, 625: equos, id. Fast. 6, 586.—Hence trop.: habenas amicitiae, to tighten, Cic. Lael. 13, 45; cf. Verg. A. 9, 632, and 1, 63.—
- 2 Of the skin or a part of the body, to draw up, wrinkle, contract: adducit cutem macies, wrinkles the skin, Ov. M. 3, 397: sitis miseros adduxerat artus, Verg. G. 3, 483; so, frontem (opp. remittere), to contract: interrogavit, quae causa frontis tam adductae? a brow so clouded? Quint. 10, 3, 13; so Sen. Benef. 1, 1.
- II Fig.
- A To bring a person or thing into a certain condition; with ad or in: numquam animum quaesti gratiā ad malas adducam partīs, Ter. Hec. 836: rem adduci ad interregnum, Cic. Att. 7, 9: ad arbitrium alterius, id. Fam. 5, 20: ad suam auctoritatem, id. Deiot. 10, 29: numquam prius discessit, quam ad finem sermo esset adductus, Nep. Ep. 3: iambos ad umbilicum adducere, Hor. Epod. 14, 8: in discrimen extremum, Cic. Phil. 6, 7; cf. Liv. 45, 8: in summas angustias, Cic. Quint. 5: in invidiam falso crimine, id. Off. 3, 20: in necessitatem, Liv. 8, 7: vitam in extremum, Tac. A. 14, 61.—
- B To bring or lead one to a certain act, feeling, or opinion; to prompt, induce, prevail upon, persuade, move, incite to it; with ad, in, or ut (very freq. and class., and for the most part in a good sense; while seducere and inducere denote instigating or seducing to something bad, Herz. Caes. B. G. 1, 3; although there are exceptions, as the foll. examples show): ad misericordiam, Ter. Heaut. 995: ad nequitiem, id. Ad. 358: ad iracundiam, ad fletum, Cic. Brut. 93, 322: quae causa ad facinus adduxit, id. Rosc. Am. 31: in metum, id. Mur. 24: in summam exspectationem, id. Tusc. 1, 17: in spem, id. Att. 2, 22: in opinionem, id. Fam. 1, 1: in suspicionem alicui, Nep. Hann. 7: ad paenitentiam, Vulg. Rom. 2, 4; ib. 10, 19.—With gerund: ad suspicandum, Cic. Pr. Cons. 16: ad credendum, Nep. Con. 3.—With ut: adductus sum officio, fide, misericordia, etc., ut onus hoc laboris mihi suscipiendum putarem, Cic. Verr. 1, 2: nullo imbre, nullo frigore adduci, ut capite operto sit, id. de Sen. 10, 34: id. Cat. 1, 2; id. Fam. 3, 9; 6, 10, etc.; Caes. B. G. 6, 12; Liv. 4, 49 al.—And absol. in pass.: quibus rebus adductus ad causam accesserim demonstravi, Cic. Verr. 1, 3: his rebus adducti, being induced, Caes. B. G. 1, 3; 6, 10.—With quin: adduci nequeo quin existimem, Suet. Tib. 21.—With inf.: facilius adducor ferre humana humanitus, Afr. ap. Non. 514, 20.—
- C Adducor with inf., or with ut and subj. = adducor ad credendum, πείθομαι, to be induced to believe: ego non adducor, quemquam bonum ullam salutem putare mihi tanti fuisse, Cic. Att. 11, 16: ut jam videar adduci, hanc quoque, quae te procrearit, esse patriam, id. Leg. 2, 3: illud adduci vix possum, ut ... videantur, id. Fin. 1, 5, 14; id. ib. 4, 20, 55; Lucr. 5, 1341.
- —Hence, adductus, a, um, P. a.
- A Drawn tight, stretched, strained, contracted.—Trop.: vultus, Suet. Tib. 68: frons in supercilia adductior, Capitol. Ver. 10; cf. Plin. Ep. 1, 16.—Hence,
- B Of place, narrow, contracted, strait: (Africa) ex spatio paulatim adductior, Mel. 1, 4.—
- C Of character, strict, serious, severe: modo familiaritate juvenili Nero et rursus adductus, quasi seria consociaret, Tac. A. 14, 4: adductum et quasi virile servitium, id. ib. 12, 7: vis pressior et adductior, Plin. Ep. 1, 16.—Sup. not used.—Adv. only in comp. adductĭus,
- 1 More tightly: adductius contorquere jacula, Aus. Grat. Act. 27.—
- 2 Trop., more strictly: imperitare, Tac. H. 3, 7: regnari, id. G. 43.
I amener à soi, attirer : ¶ 1 ramum Cic. Div. 1, 123, tirer à soi un rameau, cf. Cæs. G. 3, 14, 6 || adducta sagitta Virg. En. 9, 632, la flèche ramenée en arrière ¶ 2 [dʼoù] tendre : habenas Cic. Læl. 45, tendre les rênes, cf. Tusc. 2, 57 ; adducto arcu Virg. En. 5, 507, avec son arc bandé ; lorum Liv. 9, 10, 7, serrer les liens || contracter : adducit cutem macies Ov. M. 3, 397, la maigreur contracte (ride) sa peau ; frontem Sen. Ben. 6, 4, 6 ; Quint. 10, 3, 13 ; vultum Sen. Ep. 57, 4, contracter (froncer) le sourcil, le visage.
II conduire vers, mener à : ¶ 1 amener : exercitum Cic. Att. 7, 9, 2, amener une armée ; aliquem secum, tecum, mecum, amener qqn avec soi, avec toi, avec moi ; ab Roma Liv. 9, 33, 2 ; Lilybæo Cic. Verr. 2, 4, 57 ; ex Italia Cæs. G. 7, 7, 5, de Rome, de Lilybée, dʼItalie ; ad aram Nep. Hann. 2, 4 ; ad urbem, in urbem Cic. Phil. 5, 22, près de lʼautel, aux portes de la ville, dans la ville ; in fines Atrebatum Cæs. G. 5, 46, 3, dans le pays des Atrébates ; Massiliam Cæs. C. 1, 36, 5, à Marseille ; domum Cic. Clu. 49, à la maison || [exceptionnel] adducor litora Ov. M. 3, 597, je suis amené au rivage || alicui, amener à qqn (pour qqn) : Pl. Men. 798 ; Most. 804 ; Ter. Hec. 770 ; Cic. de Or. 2, 131 || integros subsidio Cæs. G. 7, 87, 2, amener des troupes fraîches comme soutien || [en part.] in judicium Cic. Verr. 2, 1, 115 ; 3, 207 ; Off. 3, 67, etc., appeler en justice ; ad populum Cic. Agr. 2, 99, citer devant le peuple || [en parlant de choses] : aquam Liv. 41, 27, 11, amener de lʼeau ; nubes modo adducunt, modo deducunt (venti) Sen. Nat. 5, 18, 2, (les vents) tantôt amènent, tantôt emmènent les nuages ¶ 2 [fig.] amener à, mener à : ad iracundiam, ad fletum Cic. Br. 322, amener [le juge] à lʼirritation, aux larmes ; in spem Cic. Mil. 78, amener à espérer ; ad suscipiendum bellum Cæs. G. 7, 37, 6, amener à entreprendre la guerre || in invidiam aliquem adducere Cic. Verr. 1, 1, 11 ; Clu. 103 ; Off. 3, 79, attirer la haine sur qqn ; in suspicionem Nep. Hann. 2, 2, attirer les soupçons sur qqn, rendre qqn suspect ;in suspicionem alicujus rei Cic. Att. 2, 24, 2, rendre suspect de qqch. || eo adduxit eos, ut vererentur Cic. Verr. 2, 5, 3, il les amena à craindre ; quo voluit (eum) adduxit Cic. Fl. 22, il lʼamena où il voulut || adduci ut subj., être amené à : hoc nondum adducor ut faciam Cic. Cat. 1, 5, cette mesure, je ne suis pas encore amené à la prendre ; negabant me adduci posse, ut probarem Cic. Agr. 2, 12, ils prétendaient quʼon ne pourrait mʼamener à approuver...; aliqua re adduci, ut, être déterminé par qqch. à : Cic. Verr. 2, 4, 14 ; 4, 16 ; CM 34, etc.; [dʼoù lʼemploi du part. adductus ] entraîné, déterminé, décidé : Cæs. G. 1, 3, 1 ; 1, 11, 6 ; 1, 17, 1, etc. ¶ 3 adduci [a fini par avoir à lui seul le sens de] se laisser gagner, se laisser convaincre (persuader), [dʼoù les deux constructions suivantes] : illud adduci vix possum, ut ea tibi non vera videantur Cic. Fin. 1, 14, je puis à peine me laisser gagner [relativement à ceci, savoir que] à cette idée que tu ne trouves pas juste cette opinion ; adducti judices sunt potuisse reum condemnari Cic. Clu. 104, les juges se sont laissé convaincre que lʼaccusé avait pu être condamné ; cf. Div. 1, 35 ; Leg. 2, 6 ; Att. 11, 16, 2 ; Curt. 10, 2, 19.
➳ arch. : impér. adduce Pl. As. 355 ; St. 151 ; Ter. Phorm. 309 ; pf. adduxti Ter. Haut. 819 ; Eun. 794 ; inf. pf. adduxe Pl. Rud. 1047 || inf. prés. pass. adducier Pl. Bacch. 112.
- 1. brengen, leiden naar, naderbij brengen, erbij halen, aanvoeren; meebrengen [testes; aurum secum meebrengen; aquam (ge)leiden; exercitum subsidio (te hulp) alci; legiones contra populum Romanum; milites in castra; alqm in ius of in iudicium iem. voor het gerecht brengen; amicos ad cenam; victorem in conspectum populi; copias navibus; zelden m. acc. van richting: alqm litora]; (poët.) een toestand teweegbrengen, veroorzaken [sitim; febres];
- 2. in een positie, in een toestand brengen [alqm in invidiam, in vituperationem tot (een) voorwerp maken van . . . ; alqm in suspicionem iem. verdacht maken; in metum; in summam sollicitudinem; in spem maximam; ad iracundiam; populum ad summam inopiam; suum regnum ad ultimum discrimen op het spel zetten];
- 3. iem. in een bep. stemming brengen, bewegen tot, tot een besluit brengen (alqm ad alqd of alqm, ut) [ad misericordiam; ad tantum facinus];
- 4. naar zich toe trekken [ramum];
- 5. spannen, strak aantrekken [habenas; arcum; sagittam];
- 6. samentrekken [frontem het voorhoofd fronsen].
帶引。擊動人心。拉。皺 。— eum in summas angustias 令彼至至難之處。Adduci in sermonem 使人謗己。 Non adducor ut credam 我信不及。— rationem 引理。— illud in honorem 尊重此亊。— frontem 頻蹙。發愁。Adducit cutem macies 瘦卽皮皺。— sitim 使人口渴。— eum in invidiam 使人恨之。— eam ei 爲人作淫媒。— in angustum 引至難之步。
Suggest a Translation
See an image
- (imper.adduce for adduc, T.—Perf.addūxtī for addūxistī, T.), to lead to, bring to, bring along (usu. of persons; cf. adfero, of things): quos Maecenas adduxerat umbras, brought along, H.: eos ad me domum adduxit: Iugurtham vinctum Romam, S.: in iudicium.— Poet.: dextris adducor litora remis, reach, O.— Rarely of things: aquam adduxi, brought into the city: carmen ad umbilicum, to finish, H.: sedulitas adducit febrīs, brings on, H.: Dicas adductum propius frondere Tarentum, the woods of Tarentum brought nearer (Rome), H. — Esp., to bring by drawing, draw, pull, stretch: tormenta quo sunt adducta vehementius: adducto arcu, V.: funes, Cs.: adductis lacertis, bent (in rowing), V.: colla parvis lacertis, to embrace, O.—Hence, fig.: habenas amicitiae, to tighten.—Of the skin, to draw up, wrinkle, contract: adducit cutem macies, wrinkles the skin, O.; cf. sitis miseros adduxerat artūs, V.—Fig., to bring to, bring into, bring under: ad suam auctoritatem: remin extremum discrimen: me in necessitatem, L. — To bring, lead, prompt, move, induce, prevail upon, persuade, incite: te ad facinus: me in summam exspectationem: in spem, S.: ad suscipiendum bellum, Cs.: ad credendum, N.: adduci, ut capite operto sit: hoc nondum adducor ut faciam: quibus rebus adductus ad causam accesserim demonstravi: necessitate adductus, Cs.: adducti iudices sunt ... potuisse, etc., were led to believe that, etc.
-
…constituit. Item equites Ariovisti pari intervallo constiterunt. Ariovistus ex equis ut conloquerentur et praeter se denos ad conloquium adducerent postulavit. Ubi eo ventum est, Caesar initio orationis sua senatusque in eum beneficia commemoravit, quod rex appellatus…
Julius Caesar, Gallic War
-
…se dare. Coniurandi has esse causas primum quod vererentur ne, omni pacata Gallia, ad eos exercitus noster adduceretur ; deinde quod ab non nullis Gallis sollicitarentur, partim qui, ut Germanos diutius in Gallia versari noluerant ,…
Julius Caesar, Gallic War
-
…eodem loco quo Helvetios habiturum. Ipse triduo intermisso cum omnibus copiis eos sequi coepit. Helvetii omnium rerum inopia adducti legatos de deditione ad eum miserunt. Qui cum eum in itinere convenissent seque ad pedes proiecissent suppliciterque locuti flentes…
Julius Caesar, Gallic War
-
…parte eorum precibus adductus bellum susceperit ; multo etiam gravius quod sit destitutus queritur. Tum demum Liscus oratione Caesaris adductus quod antea tacuerat proponit esse non nullos, quorum auctoritas apud plebem plurimum valeat, qui privatim plus possint quam…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ad XL milia. Caesar Remos cohortatus liberaliterque oratione prosecutus omnem senatum ad se convenire principumque liberos obsides ad se adduci iussit. Quae omnia ab his diligenter ad diem facta sunt. Ipse Diviciacum Haeduum magnopere cohortatus docet quanto opere…
Julius Caesar, Gallic War
-
…quam potero, adferam. Vnum genus est eorum qui magno in aere alieno maiores etiam possessiones habent quarum amore adducti dissolvi nullo modo possunt. Horum hominum species est honestissima sunt enim locupletes voluntas vero et causa impudentissima. tu…
Cicero, in Catilinam
-
…quam quisquam crudelius factum esse dicat. verum ego hoc quod iam pridem factum esse oportuit certa de causa nondum adducor ut faciam. tum denique interficiere, cum iam nemo tam improbus, tam perditus, tam tui similis inveniri…
Cicero, in Catilinam
-
…possessionesque habebant, fuga se ad Caesarem recipiunt et demonstrant sibi praeter agri solum nihil esse reliqui. Quibus rebus adductus Caesar non expectandum sibi statuit dum, omnibus, fortunis sociorum consumptis, in Santonos Helvetii pervenirent. Flumen est…
Julius Caesar, Gallic War
-
…dubium quin totius Galliae plurimum Helvetii possent ; se suis copiis suoque exercitu illis regna conciliaturum confirmat. Hac oratione adducti inter se fidem et ius iurandum dant et regno occupato per tres potentissimos ac firmissimos populos totius Galliae sese potiri…
Julius Caesar, Gallic War
-
…inlata, quam sibi ad proficiscendum necessariam esse diceret, petebat ut eius voluntate discedere liceret ; non nulli pudore adducti, ut timoris suspicionem vitarent, remanebant. Hi neque vultum fingere neque interdum lacrimas tenere poterant abditi in tabernaculis…
Julius Caesar, Gallic War