affluo
affluo, to flow to, flow towards, flow by
Frieze-Dennison Vergil
Could not find adfluentibus in Logeion dictionaries.
adfluentibus Verb: present active participle neuter ablative plural, Verb: present active participle masculine dative plural, Verb: present active participle neuter dative plural, Verb: present active participle masculine ablative plural, Verb: present active participle feminine ablative plural, Verb: present active participle feminine dative plural of affluo
- I Lit., of water: aestus bis adfluunt bisque remeant, Plin. 2, 97, 99, § 212: Rhenus ad Gallicam ripam placidior adfluens, Tac. A. 4, 6.—In the lang. of the Epicurean philos., of the flow of atoms from an object, as the cause of perception (cf. aestus, II. C.), Cic. N. D. 1, 19, 49.— Poet., of time: Maecenas meus adfluentes Ordinat annos, flowing on, increasing, = accrescentes, Hor. C. 4, 11, 19.—
- II Transf.
- A Of persons, to come to in haste, to hasten to, to run or flock to or toward (only poet. and in the histt. from the Aug. per.): ingentem comitum adfluxisse Invenio numerum, Verg. A. 2, 796: copiae adfluebant, Liv. 39, 31: adfluentibus auxiliis Gallorum, Tac. H. 4, 25: multitudo adfluens, id. A. 4, 41.— Of food, to flow down: cibo adfluente, Suet. Claud. 44.—Trop.: si ea sola voluptas esset, quae ad eos (sensus) cum suavitate adflueret et inlaberetur, Cic. Fin. 1, 11: nihil ex istis locis litterarum adfluxit, id. Q. Fr. 3, 3: incautis amor, Ov. R. A. 148: opes adfluunt subito, repente dilabuntur, Val. Max. 6, 9 fin.—
- B Aliquā re, to flow with a thing in rich abundance, to overflow with, to abound in, to have in abundance (more elevated than abundo; hence adfluens in Cic. Oratt. is much more freq. than abundans): frumento, Plaut. Ps. 1, 2, 57 (188): divitiis honore et laude, Lucr. 6, 13: voluptatibus, Cic. Fin. 2, 28, 93: cui cum domi otium atque divitiae adfluerent, Sall. C. 36, 4: ubi effuse adfluunt opes, Liv. 3, 26.
- —Hence, afflŭ-ens (adf-), entis, P. a., flowing abundantly with a thing, having in abundance or superfluity; abounding in; abundant, rich, copious, numerous: Asiatico ornatu, Liv. Andron. ap. Prisc. 1, 10: unguentis, Cic. Sest. 8: urbs eruditissimis hominibus, liberalissimisque studiis adfluens, id. Arch. 3; so id. Rosc. Com. 10; id. Verr. 2, 5, 54; id. Clu. 66; id. Agr. 2, 30; id. de Or. 3, 15; id. Off. 1, 43; id. Lael. 16 al.: uberiores et adfluentiores aquae, Vitr. 8, 1.—Poet.: homo vestitu adfluens, in ample, flowing robes, Phaedr. 5, 1, 22: ex adfluenti, in abundance, profusely, Tac. H. 1, 57 al.—Sup., Sol. c. 50; Aug. Conf. 2, 6.—Adv.: afflŭente (adf-), richly, copiously, Ap. Met. 4, 7, 16.—Comp., Cic. Tusc. 5, 6; Nep. Att. 14; Tac. A. 15, 54.
- 1. stromen naar, in (m. ad; dat.);
- 2. (v.e. mensenmassa) toestromen, toesnellen; ➤ multitudine affluente;
- 3. in grote hoeveelheden toestromen, rijkelijk voorhanden zijn; ➤ vires (opes, divitiae) affluunt;
- 4. in grote hoeveelheden hebben, een overvloed hebben van, rijkelijk voorzien zijn van (m. abl.) [divitiis; honore; laude];
- 5. in overvloed leven.
同流。豐盛。人擁擠。— divitiis (abl.) 發財。— voluptatibus 大享。快樂殊多。Affluit incautis (dat.) amor 慾漸進不謹之心。
Suggest a Translation
See an image
- to flow to, flow towards, flow by: amnis utrisque castris adfluens, L.—Fig., to glide quietly: nihil rumoris adfluxit, i. e. was heard.—To stream towards, in philos., of ideas: cum infinita imaginum species a deo adfluat; and of pleasure as streaming upon the senses, C.—Of time: adfluentes anni, flowing on, H. — Meton., of a multitude, to throng, flock, pour: comitum adfluxisse numerum, V.—To flow in, abound: voluptatibus: cui cum domi otium atque divitiae adfluerent, S.
-
…ad occasum ab ortu solis omnia domita armis parerent, domi otium atque divitiae, quae prima mortales putant, adfluerent, fuere tamen cives, qui seque remque publicam obstinatis animis perditum irent. Namque duobus senati decretis ex tanta…
Sallust, Catilina
-
…fluvius Atratus sanguine fluxit quid cum saepe lapidum, sanguinis non numquam, terrae interdum, quondam etiam lactis imber affluxit quid cum in Capitolio ictus Centaurus e caelo est, in Aventino portae et homines, Tusculi aedes Castoris et…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…Balbe soletis quae vita deorum sit quaeque ab is degatur aetas. ea videlicet qua nihil beatius nihil omnibus bonis affluentius cogitari potest. nihil enim agit, nullis occupationibus est inplicatus, nulla opera molitur, sua sapientia et virtute…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…diceret. sic ille adfectus illim tum pro mortuo sublatus perbrevi postea est mortuus. iste autem homo Venerius, adfluens omni lepore ac venustate, de bonis illius in aede Veneris argenteum Cupidinem posuit. sic etiam fortunis hominum abutebatur…
Cicero, in Verrem
-
…, sed imaginibus similitudine et transitione perceptis, cum infinita simillumarum imaginum species ex innumerabilibus individuis existat et ad deos adfluat, cum maximis voluptatibus in eas imagines mentem intentam infixamque nostram intellegentiam capere quae sit et beata natura et aeterna…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…summum id malum non erat, tantum modo laboriosus videbatur ; at miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Quod autem magnum dolorem brevem, longinquum levem esse dicitis, id non intellego quale sit. video…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…nimis exigue et exiliter ad calculos vocare amicitiam, ut par sit ratio acceptorum et datorum. divitior mihi et affluentior videtur esse vera amicitia nec observare restricte ne plus reddat quam acceperit neque enim verendum est ne quid excidat aut…
M. Tullius Cicero, De Amicitia
-
…cognitione ducantur, idque hoc argumento confirmari potest, quod, si contigerit ea vita sapienti, ut omnium rerum affluentibus copiis quamvis omnia, quae cognitione digna sint, summo otio secum ipse consideret et contempletur, tamen, si…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…si ea sola voluptas esset, quae quasi titillaret sensus, ut ita dicam, et ad eos cum suavitate afflueret et illaberetur, nec manus esse contenta posset nec ulla pars vacuitate doloris sine iucundo motu voluptatis. sin autem…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum