adulator
adulator, a sycophant
ădūlātor, ōris, m. [adulor],
- a low, cringing flatterer, a sycophant (homo fallax et levis, ad voluptatem facit ac dicit omnia, nihil ad veritatem, Cic. Lael. 25, 91; cf. id. ib. 25, 93): nolo esse laudator, ne videar adulator, Auct. Her. 4, 21; so Quint. 12, 10, 13; Suet. Vit. 1: versabilium adulatorum, Amm.14, 11, 2.
adūlātor, ōris, m. (adulor), der Kriecher, kriechende Schmeichler, Speichellecker, nolo esse laudator, ne videar adulator, Cornif. rhet.: potentiae, Quint.: imperatoris, Suet.: attrib., adulator populus, adulator senatus, Treb. Poll.
quid est adolator nisi blandus inimicus?
~or vel favisor,liffetere
~or ‥ eo magis cavendus est quo sub amantis specie nocere non desinit
pravus adulator tibi non sit consiliator
~or garenne(
ădūlātŏr, (13) ōris, m. , flatteur, flagorneur, vil courtisan : Sen. Rhet. Contr. 7, 3 (18), 9 ; Curt. 8, 5, 8 ; Sen. Nat. 6, 13 ; Quint. 2, 15, 11.
adulator , oris. m. et, v. adulo
See an image
See an image
adūlātor ōris, m
- a sycophant, Her.