adulescenturio
ădŭlescentūrĭō (not ădŏl-), īre, v. n. [adulescens],
- to behave like an adulescens: incipio adulescenturire et nescio quid nugarum facere, Laber. ap. Non. 74 15 Com Rel. p. 299 Rib.).
adulēscenturio, īre, sich mutwillig wie ein junger Mann gebärden, Laber. com. 137.
ădŭlēscentŭrĭō, īre, prendre le caractère dʼun jeune homme : Laber. 137.