aequivoce
aequivocē, Adv. (aequivocus), doppelsinnig, mehrdeutig, Spät.
~e ‘quaestum’ accipit
‘argumentum’ ~e dicitur, tum ratio qua aliquid probatur, tum narratio ficta et verisimilis
aut ~e aut univoce aut denominative ‥ singula predicantur
non est ~e dictum sed univoce
hujusmodi nomina, ‘dominium’, ‘dominus’ etc. ‥ in diversis facultatibus ~e et variis modis accipiuntur
substancia et quantitates sunt univoce universalia sed ~e encia
videtur quod ‘spirituale’ non univoce sed ~e vel amphibologice dicatur de sacramentis
talis frater fictus / est frater equivoce, sicut frater pictus(
æquĭvŏcē, avec équivoque : Boet. Porph. dial. 2.
Et majoribus Romanæ Ecclesiæ advocatis, narravit eis Pontifex mirabilia, quæ Dominus in somnis nobis monstraverat. Illi tunc Æquivoce et magno clamore benedixerunt Deum.