aequor
aequor, an even surface, level; (surface of the) sea
the vast surface of the sea
- In gen., an even, level surface (ante-Aug. poet.; only once in Cic. and once in Sallust): speculorum aequor, a plane surface, as of a mirror, Lucr. 4, 106; 291: in summo aequore saxi, upon the polished, smooth marble surface, id. 3, 905: camporum patentium aequora, * Cic. Div. 1, 42: campi, Verg. A. 7, 781; and without campus: Daren ardens agit aequore toto, id. ib. 5, 456: at prius ignotum ferro quam scindimus aequor, id. G. 1, 50; 1, 97; of the desert, id. ib. 2, 105: immensum spatiis confecimus aequor, id. ib. 541: primus in aequore pulvis, Juv. 8, 61; and once of the heavens: aequora caeli Sensimus sonere, Att. ap. Non. 505, 8 (Trag. Rel. p. 139 Rib.).—
- II Esp., the even surface of the sea in its quiet state, the calm, smooth sea (“aequor mare appellatum, quod aequatum, cum commotum vento non est,” Varr. L. L. 7, § 23 Müll.: quid tam planum videtur quam mare? ex quo etiam aequor illud poëtae vocant, Cic. Ac. Fragm. ap. Non. 65, 2 (cf. πόντου πλάξ, Pind. P. 1, 24).— Also, in gen., the sea, even when agitated by storms, Lucr. 1, 719: turbantibus aequora ventis, id. 2, 1: silvaeque et saeva quiērant aequora, Verg. A. 4, 523 et saep.: per undosum aequor, id. ib. 313: contracta pisces aequora sentiunt, Hor. C. 3, 1, 33: juventus Infecit aequor sanguine Punico, id. ib. 3, 6, 34 al.—Sometimes pleonast. with mare or pontus: vastum maris aequor arandum, Verg. A. 2, 780: tellus et aequora ponti, id. G. 1, 469.—Of the surface of the Tiber, Verg. A. 8, 89 and 96 (so, mare of the Timavus, id. ib. 1, 246; and unda of rivers, as of the Simoïs, id. ib. 1, 618).—In prose writers after the Aug. per.: placidum aequor, Tac. A. 2, 23: penetrare aequora, Val. Max. 9, 1, 1; so Curt. 4, 7; Plin. 4, 12, 24, § 76; Mel. 1, 2. Once even in Sallust: aequore et terrā, Sall. Fragm. ap. Don. ad Ter. Phorm. 243 (p. 390, n. 81 Kritz.) dub.
seges lini vernans ex aequore campi
jocunda planitie delectati juvenes ‥ precantur ‥ ut liceat eis equos suos in ecdem probare inoffenso campi ~ore
scrutor maris aequora
tumida ~ora placavit
insanos fluctus turbidi ~oris periculoso navigio tranare
ecce precor, transcurras ocius equor
retibus angelicis raptos ex aequore mundi
non arescente loquendi / equore
➳ arch. æcor Varro Men. 288.
- 1. vlakte, effen oppervlakte [campi];
- 2. (vlakke) grond, aardbodem [proscissum braakland]; ➤ ferro scindere aequor met de ploeg de grond omwoelen;
- 3. (poët.) zee(spiegel) [vastum; placidum; rapidum]; (meton.) zeewater; plur. golven.
- aequus, an even surface, level: camporum aequora: campi, V.: Libyci aequoris harenae, V.—In ending a long poem: inmensum spatiis confecimus aequor, V.— Esp., the sea, ocean: Aegaeum, O.: ingens, H.: saeva aequora, V.: aequora cingentia terras, O.: vastum maris, V.: tellus et aequora ponti, V.— Poet., of the Tiber: sternere aequor aquis, smooth the surface with his waters, V.
-
…namque tibi divom pater atque hominum rex et mulcere dedit fluctus et tollere vento, gens inimica mihi Tyrrhenum navigat aequor, Ilium in Italiam portans victosque Penates incute vim ventis submersasque obrue puppes, aut age diversos et disiice corpora…
Vergil, Aeneid
-
…cessantem, Cynthia, Bais, qua iacet Herculeis semita litoribus, et modo Thesproti mirantem subdita regno proxima Misenis aequora nobilibus, nostri cura subit memores a ducere noctes ecquis in extremo restat amore locus an te nescio quis simulatis…
Propertius, Elegies
-
…, Dardanio Aeneae sese fortissimus heros addiderat socium, non inferiora secutus. Sed tum, forte cava dum personat aequora concha, demens, et cantu vocat in certamina divos, aemulus exceptum Triton, si credere dignum est ,…
Vergil, Aeneid
-
…ac mole remota fluminibus vestris totas inmittite habenas Iusserat ; hi redeunt ac fontibus ora relaxant et defrenato volvuntur in aequora cursu. Ipse tridente suo terram percussit at illa intremuit motuque vias patefecit aquarum. Exspatiata ruunt per apertos flumina…
Ovid, Metamorphoses
-
…, mereris, sit Galatea tuae non aliena viae ut te, felici praevecta Ceraunia remo, accipiat placidis Oricos aequoribus. nam me non ullae poterunt corrumpere, de te quin ego, vita, tuo limine verba querar ;…
Propertius, Elegies
-
…, unius ob noxam et furias Aiacis Oilei Ipsa, Iovis rapidum iaculata e nubibus ignem, disiecitque rates evertitque aequora ventis, illum expirantem transfixo pectore flammas turbine corripuit scopuloque infixit acuto. Ast ego, quae divom incedo regina…
Vergil, Aeneid
-
…lapillis, ut formosa novo quae parat ire viro. at non sic Ithaci degressu mota Calypso desertis olim fleverat aequoribus multos illa dies incomptis maesta capillis sederat, iniusto multa locuta salo, et quamvis numquam post haec visura ,…
Propertius, Elegies
-
…quoque, ut ora dei madida rorantia barba contigit et cecinit iussos inflata receptus, omnibus audita est telluris et aequoris undis, et quibus est undis audita, coercuit omnes. Iam mare litus habet, plenos capit alveus amnes…
Ovid, Metamorphoses
-
…fuisse et esse cognitissima ait phasellus ; ultima ex origine tuo stetisse dicit in cacumine, tuo imbuisse palmulas in aequore, et inde tot per impotentia freta erum tulisse, laeva sive dextera vocaret aura, sive utrumque Iuppiter simul…
Catullus, Carmina
-
…ibi maestos et mortis honore carentes Leucaspim et Lyciae ductorem classis Oronten, quos, simul ab Troia ventosa per aequora vectos, obruit Auster, aqua involvens navemque virosque. Ecce gubernator sese Palinurus agebat, qui Libyco nuper cursu…
Vergil, Aeneid