communicator
commūnĭcātor, ōris, m. [communico] (postclass.).
- He who makes one a participant in a thing: rei familiaris, Arn. 4, p. 154 fin. —
- II He who has part in a thing, Tert. Pudic. 22.
commūnicātor, ōris, m. (communico), I) der Teilhaftmacher, Arnob. 4, 36. – II) der Teilhaber, Teilnehmer an usw., Tert. de pudic. 22: gloriae, Vulg. 1. Petr. 5, 1.
nos eum cum universis complicibus et ~oribus fautoribusque suis ‥ a societate omnium Christianorum separamus(
Dunstanus tunc ‥ cancellario Turketulo a secretis familiarissimus et confessionum suarum ~or confidentissimus
oves gregis domini ‥ intrabunt ad terminum vocatumHock. ; et nullus communicabit ibidem in eodem anno nisi ~ores supra nominati
commūnĭcātŏr, ōris, m. (communico), celui qui fait part de : Arn. 4, 36 || celui qui a part à : Tert. Pud. 22.