communitio
communitio, road-making
commūnītĭo, ōnis, f. [1. communio].
- Abstr., the making or preparing of a way; trop. = Gr. ὁδοποίησις: anne autem principium aut rei totius, quae agetur, significationem habere debebit, aut aditum ad causam et communitionem, etc., Cic. de Or. 2, 79, 320.—
- II Concr., a fortification, Vitr. 10, 13, 1.
commūnītio, ōnis, f. (communire), die Wegbahnung (griech. ὁδοποίησις), Cic. de or. 2, 320 (bildl.). – u. konkr., die Befestigung, Vitr. 10, 13, 1.
dictam compositionem ‥ sigilli nostri †communione [? l. communitione ] roboravimus
nulli hominum liceat hanc paginam nostre confirmacionis, ~onis et supplecionis infringere
commūnītĭō, ōnis, f. (communio 1), ¶ 1 action de construire un chemin : [fig.] aditus ad causam et communitio Cic. de Or. 2, 320, entrée en matière et préparation du terrain ¶ 2 ouvrage de fortification : Vitr. Arch. 10, 13, 1.
commūnītiō ōnis, f
- 1 communio.—Prop., road-making; hence, in rhet., an approach.