communicatio
communicatio, a making common, imparting, communicating
commūnĭcātĭo, ōnis, f. [communico] (several times in Cic., elsewh. rare), a making common, imparting, communicating.
- I In gen.: largitio et communicatio civitatis, Cic. Balb. 13, 31: quaedam societas et communicatio utilitatum, id. Fin. 5, 23, 65: consilii, id. Fam. 5, 19, 2: sermonis, id. Att. 1, 17, 6: criminis cum pluribus, Tiro ap. Gell. 7, 3, 14: nominum, i. e. the like appellation of several objects, Plin. 24, 14, 80, § 129: juris, Dig. 23, 2, 1: damni, ib. 27, 3, 1, § 14.—
- II In rhet., a figure of speech, = ἀνακοίνωσις, in accordance with which one turns to his hearers, and, as it were, allows them to take part in the inquiry, Cic. de Or. 3, 53, 204; Quint. 9, 1, 30; 9, 2, 20 and 23.
commūnicātio, ōnis, f. (communico), die Mitteilung, I) im allg.: civitatis, Cic.: utilitatum, Cic.: sermonis, Unterredung, Cic.: nominum, gleiche Benennung mehrerer Gegenstände, Plin. – Plur., portus, navigationes, communicationes, Ps. Apul. Ascl. 8. – II) insbes., als rhet. t. t. = ἀνακοίνωσις, die Mitteilung (der Gedanke), vermittelst der man sich an die Zuhörer wendet u. sie gleichs. mit zu Rate zieht, Cic. de or. 3, 204. Quint. 9, 1, 30; 9, 2, 20 u. 23.
quando desperavi de ~one, neglexi componere
magister W. fatebatur se scripsisse et communicasse eosdem [articulos hereticos ] per modum ~onis
eo quod propter unionem divine persone cum humana potest esse ~o proprietatum
etsi per ~onem idiomatum operaciones humane vere dicantur de Verbo
concordia, pax, amor et ~o incolarum mut[u ]a inter reges [Ric. I et Will. Scotiae ] et regna
si thesaurarius abstineret se a ~one generosorum et extraneorum ‥, posset bene satis supportare ‥ onera dignitati sue incumbencia
valeat caritatis vestre ~o in Christo
soluta est ~o illo die
post maturam et digestam ~onem ac solertem inquisicionem veritatis
in qua missa ‥ ~o [AS p. 414: ] praebetur tam fratribus quam cunctis fidelibus, reservata nihilominus ea die eucharistia quae sufficiat ad communicandum [gemænsuming AS: ] cunctis altera dieto gemænsumigenne
eat ad sacrosanctam ~onem [(v. l. communionem; AS: ] ipsa die qua ad ordalium examinari debebitto husle
sicut in ~one et inunccione infirmancium fieri consuevit
in xvij lagenis vini emptis pro ~one utriusque parochie
pro missis audiendis concessa juvenibus temporibus ~onum minucionumque vagandi in ecclesia libertas(
an howselynge , ~o
commūnĭcātĭō, (16) ōnis, f. (communico), action de communiquer, de faire part : communicatio utilitatum Cic. Fin. 5, 65, mise en commun (communauté) dʼintérêts ; sermonis communicatio Cic. Att. 1, 17, 6, échange de propos || [rhét.] communication, figure par laquelle on demande lʼavis des auditeurs : Cic. de Or. 3, 204 ; Quint. 9, 1, 30.
- 1. het met elkaar delen, gemeenschap(pelijkheid) [sermonis];
- 2. (retor. t.t.) raadpleging (stijlfiguur waarmee een redenaar zich tot de toehoorders richt en hen ahw. raadpleegt).
de Mazaugues:
Debent dare... dominæ Sacristanæ unum justial vini, dum sit Communicatio. Communicatio utriusque speciei,in Diario belli Hussitici,
Quod si me privare ecclesiam communione scripsisti... secundum nullam eruditionem scripsisti, quod participatio sacramentorum altaris nunquam proprie Communio dicitur, sed Communicatio.
Quod Communicationem Fracti Panis ante cibum quotidie sumere non respuatur, secundum exempla præcedentium Patrum.
commūnicātiō ōnis, f
- communico, a making common, imparting, communicating: civitatis: utilitatum.—In rhet., a consultation of the hearers.