concinere

concinere [CL] , to sing or make music together; b (of birds). c to harmonize, be consonant. ut merito ‥ Davitica ~ant oracula: ‘tu cs sacerdos in aeternum ‥’ [Psalm. cix 4] Aldh. VirgP 54; Alcuin SS Ebor 1270 (v. 1 canna 2a); geminis distincti classibus ymnos / tales concinnunt Æthelwulf Abb. 671; ~ite [AS: singað] unanimiter Ælf. Coll. 103; ~ant hi et totius musice melos pro viribus expleant J. Sal. Pol. 761B; concine dum psallit, taceatur dum tacitus sit D. Bec. 170; ~ebant in adventu regis suavi vocis modulacione et organis G. Hen. V 15; c1440 imitantes ‥ angelos, de quibus scribitur [Apoc. v 11] quod omnes ~unt una voce Stat. Linc. II 352.  b [volucres] modulantes carmina rostris, / concinnunt pulchre Æthelwulf Abb. 238.  c taliter decebat ut humani generis origo ‥ procederet quatenus redemptioni ipsius quae in fine erat ‥ ventura ‥ ~entibus figuris testimonium daret Bede Gen. 51; ut ea quae unitati catholicae ‥ ecclesiae concinnant ‥ servare contendas (Ceolfrith) Bede HE V 21 p. 345.