concors
concors, of the same mind, united, agreeing, concordant, harmonious
concors , cordis: adj. (com- and cor), of one mind or spirit; harmonious, friendly, 6.827, et al.
con-cors (ante-class. concordis, e, Caecil. Stat. ap. Prisc. p. 726 P.; cf. Prisc. p. 764 ib.), cordis (abl. usu. concordi, Cic. Univ. 5 med.; Prop. 4 (5), 5, 6; Ov. M. 1, 25; 5, 664; Sil. 16, 381; Suet. Caes. 19; Sen. Agam. 781 al.: concorde, acc. to Prisc. p. 764 P.— Plur. neutr.: concordia, Verg. A. 3, 542; Sil. 13, 650; Pers. 5, 49), adj. [cor: aliis cor ipsum animus videtur: ex quo excordes, vecordes concordesque dicuntur, Cic. Tusc. 1, 9, 18], of the same mind, united, agreeing, concordant, harmonious (class. in prose and poetry).
- I Of persons: novem Jovis concordes filiae sorores, Naev. Bell. Punic. 1, 3; cf., as an epithet of the Parcae, Verg. E. 4, 47: bene convenientes concordesque cum viris, Afran. ap. Non. p. 394, 2 (Com. Rel. v. 53 Rib.); cf.: ne secum quidem ipse concors, Liv. 4, 2, 6: tum concordibus juncti animis, id. 6, 6, 18; Tac. A. 11, 37: credo eā gratiā concordes magis fore, Ter. Hec. 617: ut multo fiat civitas concordior, Plaut. Aul. 3, 5, 7 (481): cum concordissimis fratribus, Cic. Lig. 2, 5.—With dat. (post-Aug.): multum ante repetito concordem sibi conjugem, Tac. A. 3, 33 init.—
- II Of things: aquis rursus concordibus se totum junxit (Nilus), Plin. 5, 9, 10, § 53: frena, Verg. A. 3, 542: torus, Prop. 4 (5), 5, 6: sonus, Ov. M. 5, 664: anni, id. ib. 8, 708: fata, Pers. 5, 49: regnum, Liv. 1, 13, 8: amicitia et caritas, Cic. Univ. 5 med.; cf. pax, Ov. M. 1, 25: moderatus et concors civitatis status, Cic. Leg. 3, 12, 28: censura, Liv. 42, 10, 4: discordia, Manil. 1, 141: insania, equal, Sil. 4, 100.— concordĭter, adv., harmoniously, amicably: alternum seritote diem concorditer ambo, Enn. ap. Charis. p. 177 P. (Ann. v. 110 Vahl.): inter se congruunt, Plaut. Curc. 2, 2, 14 (264): concorditer et amore vixit cum Juliā, Suet. Tib. 7: dulces exigit annos, Ov. M. 7, 752.—Comp.: concordius bellum gerere, Liv. 4, 45, 8.—Sup.: quīcum concordissime vixerat, Cic. Rab. Perd. 5, 14; Inscr. Grut. 1260, 10.
concors, dis, Adi. m. Compar. u. Superl. (con u. cor), éines Herzens und éines Sinnes, einträchtig, einig, harmonierend, Hand in Hanb gehend (Ggstz. discors), a) v. leb. Subjj. u. deren Gemüt: sorores concordes, Naev. fr.: c. animae, Verg.: concordibus animis iuncti, Liv.: concordi et consentiente collegā, Suet. – ut multo fiat civitas concordior, Plaut.: credo cā gratiā concordes magis fore, Ter.: fratres concordissimi, Cic.: concordissima turba, Sen. – m. cum u. Abl., adulescentes optimae, bene concordes cum viris, Afran. com. fr.: ne secum ipse quidem c., Liv. – od. m. bl. Dat. (mit), c. mihi coniunx, Tac.: sibi concors, Sen. – b) v. lebl. Subjj.: c. pax, Ov.: discordia, Manil.: mundus ipse se concordi quādam amicitiā atque caritate complectitur, Cic.: possit teneri ille moderatus et c. civitatis status, Cic.: c. regnum duobus regibus est, Liv.: c. censura fuit, Liv. – c. modulatio constat in fidibus, Lact.: isque concentus ex dissimillimarum vocum moderatione concors tamen efficitur et congruens, Cic.: Ursum canite voce concordi senem, Anthol. Lat.: concordi dixere sono, einstimmig, Ov.: frena iugo concordia ferre, Verg. – ➳ Abl. Sing. regelm. concordi (nur Plin. 11, 51 D. u. Prisc. 7, 64 concorde). – n. pl. concordia, Verg. Aen. 3, 542 u.a. Dichter.
de apum ~di sodalitate
~s charitas charaque concordia
est illi ‥ animus ‥ qui, Deo annuente ‥, vobis fiet commodior atque †~dios [(l. ~dior ]
patria collecta, primate suo duce recta, / concordi secta, probitatis amore refecta(
ut ‥ vocibus ‥ delectentur si ~des sint et offendantur si convenientes non sint
concordes moveas digitis ex ordine cordas
ut ‥ prolixior et ~dior consonantie ceptus hic melus audiatur
cymbala preclara, concors symphonia dulcis / fistula
quod dum sponderent concordi voce catervae
spreta eleccione ~di de magistro A. de Bek
~di scematum lege
alia quelibet [nature ludentis opera ] dum tamen his fuerint undecunque ~dia
concors, (11) cordis (cum, cor), uni de cœur, qui est dʼaccord, qui a des sentiments concordants avec qqn : secum ipse concors Liv. 4, 2, 7, qui est dʼaccord avec soi-même ; concordibus animis juncti Liv. 6, 6, 18, animés dʼun esprit de concorde ; multo fiat civitas concordior Pl. Aul. 481, la cité serait bien plus unie ; concordi populo nihil est immutabilius Cic. Rep. 1, 49, rien nʼest plus stable quʼun peuple où règne la concorde ; concordissimi fratres Cic. Lig. 5, des frères en si parfait accord || [fig.] où il y a de lʼaccord, de lʼunion : concors regnum duobus regibus fuit Liv. 1, 13, 8, les deux rois régnèrent dans un parfait accord ; concordes aquæ Plin. 5, 53, eaux qui ont un même cours ; concordia frena Virg. En. 3, 542, freins qui jouent en même temps ; concentus... concors efficitur Cic. Rep. 2, 69, le concert devient concordant, harmonieux.
➳ abl. sing. concordi, mais -de Prisc. Gramm. 7, 64 || pl. n. concordia Virg. En. 3, 542 ; Sil. 13, 650.
concors cordis, abl.dī, adj.with sup.
- com+ cor, of persons, of the same mind, united, agreeing, concordant, harmonious: Parcae, V.: animi, L.: eā gratiā, T.: cum concordissimis fratribus: secum ipse, L.: mihi coniunx, Ta.— Fig., harmonious, united, amicable: amicitia: sonus, O.: civitatis status: pax, O.: regnum, L.— Poet.: frena iugo concordia ferre, peacefully, V.