condisco
condisco, to learn well, learn thoroughly
Could not find condiscere in Logeion dictionaries.
condiscere Verb: present passive imperative 2nd singular, Verb: present active infinitive, Verb: present passive indicative 2nd singular, Verb: future passive indicative 2nd singular of condisco
con-disco, dĭdĭci, 3, v. a. *
- To learn with or in company with one: ex his, qui mihi Athenis condidicere, Ap. Flor. 3, n. 18, p. 362, 8.—
- II To learn carefully, eagerly, or well, to learn thoroughly (rare but class. in prose and poetry).
- α With acc.: modos, Hor. C. 4, 11, 34: crimen a teneris annis, Ov. H. 4, 25: genera plausuum, * Suet. Ner. 20: pacem oculis, Sil. 7, 462.—Far more freq.,
- β With inf.: ego istuc aliis dare condidici, Plaut. Ps. 4, 1, 34 (938): merum bibere, id. Curc. 1, 3, 4 (161); 4, 3, 2 (534); id. Poen. 3, 1, 11 (514): mihi paulo diligentius supplicare, Cic. Planc. 5, 13; * Quint. 1, 9, 2: foris pasci, Col. 7, 3, 19: pauperiem pati, Hor. C. 3, 2, 3.—*
- γ With a relative-clause: condiscere qui pecuniae fructus esset, Cic. Quint. 3, 12.—
- B Transf., of inanim. subjects: ut (flagellum) paulatim condiscat suis radicibus ali, Col. 4, 15, 3; so id. 3, 10, 16; Plin. 21, 5, 11, § 24.
con-dīsco, didicī, ere, I) mit jmd. zusammen lernen, alci, Apul. flor. 18 extr. – II) durch Lernen sich aneignen, einlernen, erlernen, sich angewöhnen, a) v. Pers., absol., c. recte, Auct. carm. de fig. 95. p. 67 H. – m. Acc., modos, Hor.: genera plausuum, Suet.: quae omnia ex libris linteis condisces, Vopisc. Aurel. 1, 7. – m. folg. Infin., mihi paulo diligentius supplicare, Cic.: pauperiem pati, Hor.: foris pasci, Col.: Ggstz., meditari condiscere, loquitari dediscere, Apul. flor. 15. p. 19, 13 Kr. – m. folg. indir. Fragesatz, ut in tua pecunia condisceret, qui pecuniae fructus esset, Cic. Quinct. 12. – b) v. Lebl., m. folg. Infin., paulatim fructum ferre condiscit (planta), Col.: stare condiscat (vitis), Plin. – Partiz. subst. condiscēns = condiscipulus, Virg. gramm. p. 123, 4 H. (condiscens meus).
condiscō, (12) dĭdĭcī, discĕre, ¶ 1 intr., apprendre avec qqn : qui mihi Athenis condidicerunt Apul. Flor. 18, 42, mes condisciples dʼAthènes ¶ 2 tr., apprendre à fond (de manière à posséder pleinement) : modos Hor. O. 4, 11, 34, apprendre des mélodies ; genera plausuum Suet. Nero 20, 3, différentes manières dʼapplaudir ; merum condidicit bibere Pl. Curc. 161, elle a parfaitement appris à boire le vin pur, cf. Cic. Planc. 13 ; Quinct. 12 || [fig., en parl. des choses] Plin. 21, 24 ; Col. Rust. 3, 10, 6.
- 1. aanleren, grondig leren;
- 2. (Apul.) leren samen met (m. dat.).
con-discō didicī, —, ere,
- to learn well, learn thoroughly: modos, H.: crimen a teneris annis, O.: supplicare: pauperiem pati, H.: qui pecuniae fructus esset.