confidentia

confīdentĭa, ae, f. [confidens].

• A firm trust in a thing, confidence (thus very rare): scapularum. Plaut. As. 3, 2, 3 (547).—With acc. and inf.: confidentia'st inimicos meos me posse perdere, Plaut. Ps. 2, 4, 73 (766).— Absol.: occidit spes nostra: nusquam stabulum'st confidentiae, Plaut. Most. 2, 1, 3 (350). —
• II As a quality or habit, self-confidence, boldness; in a good and bad sense (class.).
• • A In a good sense (cf. fiducia): confidentia omnis orationis, Naev. ap. Non. p. 262, 24; cf.: duas sibi res, quominus in vulgus et in foro diceret, confidentiam et vocem, defuisse, Cic. Rep. 3, 30, 42; cf. Non. ib.; Plaut. Am. 5, 1, 2 (1054); id. Capt. 4, 2, 25 (805); 4, 2, 32 (812); Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8, 9.—More freq.,
  • B In a bad sense (cf. Cic. Tusc. 3, 7, 14, s. v. confido, P. a., B.), audacity, impudence: atrocem coërce confidentiam, Pac. ap. Non. p. 262, 10; Att. ib. 16: at confidentiā militia militatur multo magis quam pondere, Plaut. Pers. 2, 2, 49 (231); Ter. And. 876; id. Eun. 839; Cic. Fl. 4, 10; id. Phil. 2, 40, 104; Quint. 11, 3, 160 (opp. fiducia); id. 12, 5, 2; and metus, * Suet. Calig. 51.

cōnfīdentia, ae, f. (confidens), die Zuversicht, I) als augenblicklicher Zustand = das feste Vertrauen auf etw., nusquam stabulumst (eine Unterkunft) confidentiae, Plaut. most. 350: confidentiam afferre hominibus, Cael. in Cic. ep. 8, 8, 9. – mit Genet. (auf), scapularum, Plaut. asin. 547. – confidentia est (= confido) mit folg. Acc. u. Infin., Plaut. mil. 229 u. Pseud. 763. – II) als inwohnende Eigenschaft, das Selbstvertrauen, die Zuversicht, die Dreistigkeit, a) im guten Sinne, Plaut. u.a. vorklass. Dichter (bei Cic. nur de rep. 3, 42 aus Non. 262, 23). – b) im üblen Sinne (vgl. Tusc. 3, 14) = die Keckheit, Frechheit, Unverschämtheit (Ggstz. fiducia od. metus), Komik., Cic. u.a.: verb. eorum audacia atque c., Cato fr.

confidentia [CL] , confidence. b trust (leg.). c (w. litterae) letters of credence. 9‥ fiducia, i. ~ia, byldu WW; 1258 vobis mandamus sub ~ia quam de vestra dilectione gerimus, attente rogantes quatinus ‥ SelPlMan 60; nobis dat ‥ / spem perennem et confidentias J. Howd. Ph. 909; 1300 per aliquem de vestris de quo ~iam habueritis (Cl) Rish. 455; 1301 habet vos opinionis nostre firma credulitas ‥ amicum confidentissimum sub cujus ~ia confisi ‥ supplicamus quatinus ‥ (Lit. Abb.) Chr. Rams. app. 371; 1304 vestram ‥ paternitatem rogamus ‥ sub ~ia speciali quatinus ‥ FormOx 7; ~ia quam habet infirmus de medico plus facit quam medicus Gad. 11. 2; 1449 Georgium S., ‥ in quo habeo magnam ~iam Wills Richm. 9.  b 1456 de terris ‥ in quibus fuimus feoffati ex ~ia ad usum ‥ ipsorum qui feoffamentum fecerunt FineR 263 m. 4 (cf. Reg. Whet. I 259); 1457 possessiones in ‥ quibus aliqui dominorum ‥ regni nostri sunt ‥ seisiti ‥ ad suum proprium usum et non super ~iam ad usum et opus ‥ alterius persone Lit. Cant. III 230.  c secum de ~ia et credentia litteras apportaverunt G. S. Alb. I 92.

cōnfīdentĭa, (12) æ, f. (confido), ¶ 1 confiance, ferme espérance : Pl. Most. 350 ; Cæl. d. Cic. Fam. 8, 8, 9 || confidentia est avec prop. inf. = confido Pl. Mil. 239 ; Ps. 763 ¶ 2 assurance, confiance en soi : confidentiam et vocem defuisse Cic. Rep. 3, 43 ; il lui manqua lʼassurance et la voix ¶ 3 audace, effronterie, outrecuidance : videte qua confidentia dicant Cic. Fl. 10, voyez sur quel ton effronté ils parlent ; cf. Phil. 2, 104 ; Pl. Mil. 189, etc.

confidentia , ae. f.
胆大。倚望。冒失。Scapularum confidentia freti 倚靠肩力。

Suggest a Translation
See an image

cōnfīdentia ae, f

• confidens, confidence, boldness: confidentiam et vocem defuisse.—Assurance, audacity, impudence: ingens, T.: quā confidentiā dicant.