confinis
confinis, bordering, conterminous, adjoining, contiguous
con-fīnis (access. form confīnĭus, a, um, Auct. Her. 4, 11, 16 B. and K.; Schol. Juv. 14, 151; Front. Pol. p. 144 Goes.), e, adj., bordering one upon another, bordering on, adjoining, contiguous (class. in prose and poetry, but not in Cic.).
- I Prop.
- α Absol.: fundi, Varr. R. R. 1, 16, 1; Dig. 10, 1, 4, § 8: in confinem agrum, Liv. 4, 49, 4: templa, Ov. A. A. 1, 87.—
- β With dat.: confines erant hi Senonibus, * Caes. B. G. 6, 3: regio confinis Illyrico, Liv. 45, 29, 9: uti quisque potentiori confinis erat, Sall. J. 41, 8: gens confinis Cappadociae, Nep. Dat. 4, 1; Curt. 6, 5, 11: Mauri Atlanti, Plin. 13, 15, 29, § 91: caput collo, Ov. M. 1, 718: litora prato, id. ib. 13, 924: fons fundo, Dig. 8, 3, 20, § 2.—
- B Subst.
- 1 confīnis, is, m., a neighbor, Dig. 18, 1, 35, § 8; Mart. 2, 32; Lact. 5, 2, 3.—
- 2 confīne, is, n., that which borders upon, a boundary, border, confine, neighborhood: mundi labentis, Luc. 6, 649: papillae, Val. Fl. 6, 374.—
- II Trop., nearly related, nearly like, similar (mostly post-Aug.; esp. freq. in Quint.): pervenire ad confinium genus ejus generis (orationis), Auct. Her. 4, 11, 16 B. and K. (al. confine).— With dat.: confinia carmina studio vestro, Ov. P. 2, 5, 71: vitia virtutibus, Sen. Ep. 120, 8: confinia sunt his celebrata apud Graecos schemata, Quint. 9, 2, 92; so id. 5, 11, 21; 6, 3, 88 al.; Symm. Ep. 10, 1.
cōn-fīnis, e, zusammengrenzend, angrenzend, benachbart, I) eig.: ager Labicanus, Liv.: gentes, Amm. – mit Dat., ut quisque potentiori confinis erat, Sall.: confines erant hi Senonibus, Caes.: caput c. collo, Ov. – subst., a) cōnfīnis, is, m., der Grenznachbar, Mart., ICt. u.a. – b) cōnfīne, is, n., α) die Grenze, Nähe, Lucan. u. Val. Flacc. – β) als rhet. Fig. = homoeoteleuton (ὁμοιοτέλευτον), w. s., Auct. carm. de fig. 100. p. 67 H. – II) übtr., anstreifend an etw., m. Dat., studio confinia carmina vestro, Ov.: virtutibus vitia confinia, Sen.: confinia sunt his celebrata apud Graecos schemata, Quint. – m. Genet., officia virtutum confinia, Gell. 1, 2, 4.
in Scotia, que ~is est Anglie
confinis fonti lapis est
quoniam Ely sue [sc. episcopi Linc’ ] parochie ~is esse cernitur
in locis ~ibus
affines habere quos ~es potissimum placuit
civibus et ~ibus ‥ irreverendam inferens rapinam
cum Scoti essent ad intrandum marchiam Scocie et ~es Anglie congregati
nuncius ‥ ad Anglie ~es repedavit
cōnfīnis, (13) e (cum, finis), ¶ 1 qui confine, contigu, voisin : in agrum confinem Liv. 4, 49, 4, sur le territoire voisin ; confines hi erant Senonibus Cæs. G. 6, 3, 5, ceux-ci étaient les voisins des Sénons ¶ 2 [fig.] qui a du rapport avec, qui touche à : sunt virtutibus vitia confinia Sen. Ep. 120, 8, il y a des vices qui avoisinent des vertus ; officia virtutum confinia Gell. 1, 2, 4, les devoirs qui se rattachent aux vertus || cōnfīnis, is, m. , voisin de propriété : Mart. 2, 32, 3 ; Dig. 18, 1, 35 || v. confine.
- 1. aangrenzend, naburig, grenzend aan;
- 2. (poët.; postklass.) gelieerd aan, verwant aan; II. subst. is m eigenaar v.e. belendend perceel.
confinis , e. adj. et, v. confinitimus
See an image
See an image
cōn-fīnis e, adj.,
- bordering, conterminous, adjoining, contiguous: ager, L.: hi Senonibus, Cs.: potentiori, S.: caput collo, O.: litora prato, O.— Fig., nearly related, like, similar: carmina studio vestro, O.