confidentiloquus
confīdentĭlŏquus, a, um, adj. [confidens-loquor],
- speaking confidently or audaciously; in comp.: nihil est confidentiloquius quam urbani adsidui cives, quos scurras vocant, Plaut. Trin. 1, 2, 164 (202).
cōnfīdentiloquus, a, um (confidens u. loquor), großsprecherisch, nihil est confidentiloquius neque periurius, quam urbani adsidui cives, Plaut. trin. 201.
cōnfīdentĭlŏquus, a, um (condens, loquor), dont le langage est impudent ; -loquius Pl. Trin. 201.