configuro
con-fĭgūro, no perf., ātum, 1, v. a.,
- to form from or after something, to fashion accordingly (post-Aug. and rare): vitem ad similitudinem sui, Col. 4, 20, 1: natura lactis, quae ... ex matris etiam corpore et animo recentem indolem configurat, Gell. 12, 1, 20: in eo habitu et aetate singulorum simulacra (deorum) configurata sunt, etc., Lact. 1, 17, 5: hominem ex rebus diversis, id. 7, 4, 12 al.
cōn-figūro, āvi, ātum, āre, gleichförmig bilden od. machen, absol., Tert. de anim. 34: in alqa re, Lact. 1, 17, 5: m. ex u. Abl., Gell. 12, 1, 20. Lact. 7, 4, 12: m. ad u. Akk., Col. 4, 20, 1. Lact. 2, 12, 1: m. Dat., Vulg. ad Phil. 3, 21.
cōnfĭgūrō, āvī, ātum, āre, tr., donner une forme, une figure : configurare vitem ad similitudinem sui Col. Rust. 4, 20, 1, imprimer sa forme au cep de vigne [en parl. de lʼétai] || [fig.] configurare indolent Gell. 12, 1, 20, façonner le caractère.