confixio
confixĭo, ōnis, f. [configo],
- a firm joining together (late Lat.): dentium, Cael. Aur. Acut. 2, 3; 3, 6.
cōnfīxio, ōnis, f. (configo), I) = das feste Sich-Zusammenfügen, Cael. Aur. acut. 2, 3, 18 u.a. – II) das Durchbohren, clavorum, das D. mit N., das Annageln, Augustin. de nat. bon. c. Manich. 20 extr. – dah. das Treffen eines Ziels, Cassian. coen. inst. 5, 15.
cum ‥ clavi ~onis dominice, quem multo precio comparaverat, ‥ oblita fuisset(
quas voces vel gemitus ‥ non simulaverunt confictiones, sed gladii doloris animam meam penetrantis extorserunt ‥ ~ones
cōnfīxĭō, ōnis, f. (configo), action de fixer ensemble : C. Aur. Acut. 2, 3, 18 || action dʼatteindre un but : Cassian. Inst. 5, 15 || action de clouer : Aug. Nat. Boni 20.
Cassian. Cœnob. Instit. 5. 15. (L. Quicherat.)