confiteor
confiteor, to acknowledge, confess, own, avow, concede, allow, grant
- I In gen.
- α With acc.: et genus et divitias meas, Plaut. Capt. 2, 3, 52 (412): peccatum suum, Cic. N. D. 2, 4, 11: amorem nutrici, Ov. M. 14, 703; cf.: amorem patris nutrici, Quint. 9, 2, 64: crimen, Curt. 6, 11, 31: facinus, id. 8, 8, 2: singula, * Cat. 86, 2: se, to make one's self known (sc. Jovem), Ov. M. 3, 2; cf. deam, Verg. A. 2, 591.—With two accs.: se victos, Caes. B. C. 1, 84: se imperitum, Quint. 1, 10, 19: causam Caesaris meliorem, id. 5, 11, 42: hoc de statuis, Cic. Verr. 2, 2, 60, § 149: summam infirmitatem de se, Quint. 2, 4, 28: de se quid voluerit, id. 8, 4, 23.—
- β With acc. and inf.: hoc confiteor jure mi obtigisse, Ter. And. 607; id. Heaut. 338; 1014: me abs te cupisse laudari aperte atque ingenue confitebar, Cic. Fam. 5, 2, 2; 1, 9, 18; id. N. D. 1, 7, 44; Lucr. 1, 271; 1, 826; 2, 691 al.; Quint. 2, 17, 19; 11, 1, 85; Suet. Caes. 52 et saep.—
- γ Absol.: ut eampse vos audistis confiterier, Plaut. Cist. 1, 3, 22 (148); Ter. Heaut. 1015; id. Phorm. 1035: confitentem audire Torquatum, Cic. Fin. 2, 7, 21; Ov. M. 2, 52; 13, 270; Curt. 6, 11, 14; Tac. A. 11, 28: vere, Ov. R. Am. 318; cf.: confessae manus, i. e. confessing defeat, id. M. 5, 215.—
- δ With de: de maleficio, Cic. Rosc. Am. 41, 119; so id. ib. 42, 123; Tac. A. 14, 59; cf. supra, a fin.—
- b Part. perf.: confessus, a, um, in a pass. signif.: aes, Lex XII. Tab. ap. Gell. 15, 13, 11, and 20, 1, 45; Dig. 42, 1, 15; v. under P. a.—Hence,
- II Esp., after the Aug. per., sometimes, to reveal, manifest, make known, show.
- α With acc.: confessa vultibus iram, Ov. M. 6, 35: motum animi sui lacrimis, Quint. 6, 1, 23: admirationem suam plausu, id. 8, 3, 3; 9, 4, 39: cupidinem coëundi, id. 1, 28, 2. —
- β With acc. and inf., Quint. 1, 6, 15; 4, 2, 122; Plin. Ep. 3, 14, 3; Pall. Jun. 7, 6.—
- III In eccl. writers, to confess, own, acknowledge: Christum, Prud. στεφ. 5, 40.— With dat.: tibi, Domine, Vulg. Psa. 137, 1: nomini tuo, id. ib. 141, 8.—Absol., Cypr. Ep. 15.—confessus, a, um, P. a.
- 1 Act., confessing, that has acknowledged, pleaded guilty, etc.: reus, Ov. P. 2, 2, 56: in judicio reus, Dig. 48, 4, 4, § 1.—Subst.: confessi, ōrum, m., criminals who have confessed their guilt: de confessis supplicium sumere, Sall. C. 52, 36.—
- 2 Pass., lit., acknowledged; hence, undoubted, evident, certain, incontrovertible (most freq. in the post-Aug. per.): ut omnes intellegant, quam improbam, quam manifestam, quam confessam rem pecuniā redimere conetur, Cic. Verr. 2, 3, 56, § 130: confessā in re, Plin. 7, 49, 50, § 164; 20, 11, 45, § 116.—Esp., subst.: confessum, i, n., an undoubted, certain, acknowledged thing, matter: a confessis transeamus ad dubiā, Sen. Q. N. 2, 21, 1: adhuc versamur in confessis, Quint. 7, 1, 48: de confessis disserere, Plin. 10, 49, 70, § 138 al.—Hence the phrases: ex confesso, confessedly, beyond doubt, Quint. 3, 5, 3; Sen. Ep. 76, 12: in confesso esse, to be notorious, everywhere known, id. Ben. 3, 11, 2; id. Brev. Vit. 2, 3; id. Q. N. 2, 22, 2; Vell. 2, 85, 4; Plin. 35, 8, 34, § 54; Tac. Or. 25; 27: vita cervis in confesso longa est, Plin. 8, 32, 50, § 191; Amm.21, 1, 3: in confessum venire, to be generally acknowledged, be well known, Plin. Ep. 10, 81 (85), 8; cf.: ad liquidum confessumque perducere omnia, Quint. 5, 14, 28: pro confesso habere aliquid, Lact. 2, 8.
➳ inf. prés. arch. confiterier Pl. Cist. 170.
- 1. toegeven, bekennen; ➤ scelus ~; (m. dubb. acc.) se hostem ~ ervoor uitkomen een vijand te zijn; — p.p. cōnfessus, a, um (a) (act.) die een bekentenis heeft afgelegd [reus]; ➤ manūs confessae (Ov.) vol berouw smekend; (b) (pass.) erkend, zeker [in confesso esse uitgemaakt zijn];
- 2. duidelijk te kennen geven, laten blijken [vultibus iram; se zich verraden; (se) deam zich verraden als];
- 3. (eccl.) het christendom openlijk belijden of erkennen; biechten;
- 4. (eccl.) (m. acc.) loven; (m. dat.) danken.
- com- + fateor, to acknowledge, confess, own, avow, concede, allow, grant: confitere, T.: confitentem audire alqm: non infitiando confiteri videbantur: Confessas manūs tendens, in surrender, O.: scelus: amorem nutrici, O.: se victos, Cs.: se, reveal, O.: deam, V.: se hostem: hoc de statuis: hoc confiteor iure Mi obtigisse, T.: sese plurimum ei debere, Cs.: largitionem factam esse: O cui debere salutem confiteor, O.—Fig., to reveal, manifest, show: confessa voltibus iram, O.
-
…Cum nefario consilio sceleratorum civium res publica in maxuma pericula venerit iique indicio T. Volturci et legatorum Allobrogum convicti confessique sint caedem, incendia aliaque se foeda atque crudelia facinora in civis patriamque paravisse, de confessis, sicuti de…
Sallust, Catilina
-
…legatorum Allobrogum convicti confessique sint caedem, incendia aliaque se foeda atque crudelia facinora in civis patriamque paravisse, de confessis, sicuti de manufestis rerum capitalium, more maiorum supplicium sumundum. Postquam Cato adsedit, consulares omnes itemque senatus…
Sallust, Catilina
-
…qua forte tamen coeptes diffidere dictis, quod nequeunt oculis rerum primordia cerni, accipe praeterea quae corpora tute necessest confiteare esse in rebus nec posse videri. Principio venti vis verberat incita corpus ingentisque ruit navis et nubila differt ,…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…iudicabatur non inquit ; sed ille idcirco illis legibus condemnatus est, quod contra aliam legem commiserat. qui hoc confitentur, possunt idem illud iudicium fuisse defendere ergo inquit idcirco infestus tum populus Romanus fuit C. Iunio, quod…
Cicero, pro Cluentio
-
…deesse adhuc, non deorum. homines te in re foedissima defenderunt, homines turpissimum nocentissimumque laudarunt, homines prope confitentem iudicio liberaverunt, hominibus iniuria tui stupri inlata in ipsos dolori non fuit, homines tibi arma alii in me…
Cicero, de Haruspicum Responso
-
…. multa dantur ei qui vi alterum detrusisse dicitur ; quorum si unum quodlibet probare iudici potuerit, etiam si confessus erit se vi deiecisse, vincat necesse est vel non possedisse eum qui deiectus sit, vel vi ab se…
Cicero, pro Tullio
-
…in Milonem, qui legem tulit qua, ut ego sentio, Milonem absolvi a vobis oporteret, ut omnes confitentur, liceret. quod vero in illo loco atque illis publicorum praesidiorum copiis circumfusus sedet, satis declarat se non…
Cicero, pro Milone
-
…, causam perdit. quid est in arbitrio mite, moderatum qvantvm aeqvivs et melivs sit dari. ille tamen confitetur plus se petere quam debeatur, sed satis superque habere dicit quod sibi ab arbitro tribuatur. itaque alter causae…
Cicero, pro Q. Roscio comoedo
-
…nollet et quod videret eum qui se ab reo pecuniam, cum iudex esset, clam atque extra ordinem accepisse confessus esset, salvum esse non posse, minus ei fidele consilium dedisse. in hoc si improbus Cethegus fuit ,…
Cicero, pro Cluentio
-
…. nam, si negassent vim hominibus armatis esse factam, facile honestissimis testibus in re perspicua tenerentur ; sin confessi essent et id quod nullo tempore iure fieri potest tum ab se iure factum esse defenderent, sperarunt, id…
Cicero, Pro Caecina