consectarius
consectarius, that follows logically, consequent
consectārĭus, a, um, adj. [consector],
- that follows logically, consequent (peculiar to the philos. lang. of Cic.): illud vero minime consectarium, Cic. Fin. 4, 18, 50.— Subst.: consectārĭa, ōrum, n., conclusions, inferences, Cic. Fin. 3, 7, 26; 4, 18, 48.
cōnsectārius, a, um (consector), folgerecht, illud vero minime consectarium, sed in primis hebes, gloriatione dignam esse beatam vitam, Cic. de fin. 4, 50. – subst., cōnsectāria, ōrum, n., die Schlußfolgen, die Folgesätze, Cic. de fin. 3, 26 u. 4, 48.
cōnsectārĭus, a, um (consector), conséquent, logique : Cic. Fin. 4, 50 || cōnsectārĭa, ōrum, n. , conclusions : Cic. Fin. 3, 26.
cōnsectārius
adj.
- consector, that follows logically, consequent: illud minime. — Plurn. as subst, conclusions, inferences.