consecrator
consē̆crātor, ōris, m. [consecro],
- one who consecrates or dedicates (late Lat.): simulacrorum, Firm. Math. 4, 7 fin.: ecclesiae, Tert. Pud. 21 fin.
cōnsecrātor, ōris, m. (consecro), der Heiliger, Weiher, Firm. math. 4, 7 u. Eccl.
necesse ut in ‥ nonnullis ‥ gratiarum donis is qui consecrari querit [in episcopum ] prefulgeat, et hoc ipsum cernere ~orem
completo ‥ ~oris officio, remanserunt cum consecrato [sc. episcopo Lond’ ] omnes in mensa
coronator ‥ non dat coronato proprietatem alicujus rei temporalis, sicut nec ~or dat consecrato aliquam proprietatem ‥ alicujus rei spiritualis
Deus, qui es fons ‥ lucis ‥, regum ~or
tunc ~or ‥ mittat chrisma
cōnsĕcrātŏr, ōris, m. (consecro), celui qui consacre, consécrateur : Firm. Math. 4, 7 ; Tert. Pud. 21.