consummatus
consummātus, a, um, Part. and P. a., from consummo.
cōnsummātus, a, um, PAdi. m. Superl. (consummo), auf den Höhepunkt gebracht = zur höchsten Vollendung gebracht, vollendet, vollkommen, völlig ausgebildet, a) v. Lebl.: vita c., perfecta, Sen.: c. sapientia, Sen.: eloquentia, Quint.: ars, Plin. – b) v. Pers.: c. orator, Quint.: patroni, Quint.: Cato, Mart.: consummatissimus iuvenis, Plin. ep. 2, 7, 6.
cōnsummātus, (13) a, um, ¶ 1 part. de consummo ¶ 2 adjt, achevé, accompli : vir consummatæ sapientiæ Sen. Ep. 72, 7, homme dʼune sagesse accomplie ; consummatus orator Quint. 2, 19, 1, orateur parfait || -tissimus Plin. Min. Ep. 2, 7, 6.