consultor
consultor, one who gives counsel, a counsellor, adviser
consultor, ōris, m. [consulo]. *
- One who maturely considers, reflects, takes counsel upon a thing, etc., Afran. ap. Non. p. 5, 6, 8 (Com. Rel. v. 332 Rib.).—
- II One who gives counsel, a counsellor, adviser.
- A Prop. (several times in Sallust; elsewh. rare): egomet in agmine, aut in proelio consultor idem et socius periculi vobiscum adero, Sall. J. 85, 47; so id. ib. 103, 7; id. H. 3, 61, 15 Dietsch.—
- 2 Prov.: malum consilium consultori est pessumum, Annal. Max. ap. Gell. 4, 5 (acc. to Hes. Op. et D. 264: Ἡ δὲ κακὴ βουλὴ τῷ βουλεύσαντι κακίστη), and Varr. R. R. 3, 2, 1; cf.: prava incepta consultoribus noxae esse, Sall. H. 1, 48, 1 Dietsch: sua exempla in consultores recidisse, Tac. A. 6, 10.—
- B Trop.: ita cupidine atque irā, pessumis consultoribus, grassari, Sall. J. 64, 5.—
- III He who asks counsel of one, a consulter; esp. used of him who consults a lawyer in reference to a suit at law, a client (several times in Cic.; elsewh. rare), Cic. Balb. 19, 45; id. Mur. 9, 22 bis; id. Tusc. 5, 38, 112; * Hor. S. 1, 1, 10: dei, Luc. 5, 187 (i. e. qui consulis deum, Schol.).
consultor, āri, v. 2. consulto fin.
1. cōnsultor, ātus sum, ārī (depon. Nbf. zu consulto), jmd. zu Rate ziehen, alqm, Itala Isai. 40, 14 bei Tert. adv. Hermog. 17.
2. cōnsultor, ōris, m. (consulo), I) der Ratpfleger, a) für sich, Afran. com. 332. – b) für andere, der Angeber, Urheber eines Rats, -einer Maßregel, Anstifter eines Plans, mehr unser Berater als unser Ratgeber (s. Dietsch Sall. Iug. 64, 5. Nipperd. Tac. ann. 6, 10 extr.), gravis ille consultor utilitatis alienae, Lact.: malum consilium consultori est pessimum (nach Hesiods: ἡ δὲ κακὴ βουλὴ τῷ βουλεύσαντι κακίστη), Poët. bei Varr.: Iovem aut alium quem deum consultorem exspectare, Sall.: egomet in agmine, in proelio consultor idem et socius periculi vobiscum adero, Sall.: prava incepta consultoribus noxae esse, Sall. fr.: quo laetius acceptum sua exempla in consultores recidisse, Tac. – v. personif. Abstr., u. zwar in Apposition zu fem., cupido atque ira, pessimi consultores, Sall. Iug. 64, 5. – II) der Rat Suchende, Befrager, a) eines Rechtsgelehrten, consultor ubi ostia pulsat, Hor.: consultoribus suis respondere, Cic.: alcis domus a consultoribus compleri solet, Cic.: quotiescumque de iure praediatorio consulebatur, ad Furium consultores reiciebat, Val. Max. – b) einer Orakelgottheit, dei, Lucan. 5, 187.
audiens rex H. inclusum esse cujus vesaniae fautor erat atque ~or
unum‥elegi quem prae omnibus haberem ~orem in dubiis, doctorem in ignoratis
his patronis ego fretus atque consultoribus
actibus esto tuis tacitus consultor opertus
belli consultor, juris dissuasor, amoris / hostis
huic [sc. capiti ] quasi †cultori [] suo membra cetera famulantur : consultori Ambros. Hexaem.
1 cōnsultor, ārī, tr., consulter : Tert. Herm. 18.
2 cōnsultŏr, (12) ōris, m. (consulo), ¶ 1 conseiller : Sall. J. 64, 5 ; 85, 47, etc. ; Tac. Ann. 6, 10, etc. ¶ 2 celui qui consulte, qui demande conseil : Cic. Mur. 22 ; Balbo 45, etc.
- 1. iem. die raadpleegt; ➤ eius domus a consultoribus compleri solet (Cic.);
- 2. raadgever, adviseur.
cōnsultor ōris, m
- consulo, one who gives counsel, a counsellor, adviser: in proelio, S.: cupidine atque irā, pessumis consultoribus, grassari, S.— He who asks counsel, a consulter, client: sui: consultor ubi ostia pulsat, H.