About Report a problem

Menu

consurgere

consurgere [CL] 1 (of persons) to rise; b (as prelude to action, esp. mil.). c to progress. post modicum ~ens, jam mitigatum valde pedis dolorem sentit T. Mon. Will. VI 3; non audebat de lecto ~ere R. Cold. Cuthb. 59.  b contra quem sui fratris zelantes consurrexerunt ministri Byrht. V. Osw. 449; ~ere palam in arma non confidunt W. Poit. II 46; universi ‥ ad perennes in Christo ‥ ~unt gratiarum actiones Ad. Marsh Ep. 88; s1310 quod quasi major pars tocius regni sui in eum ~eret Fordun Cont. XII 16; 1445 tecum ~ere et juxta vires intendere paratus sum Bekynton I 263.  c paulatim ‥ ad subtiliora ~unt J. Sal. Pol. 436D. 2 (of things) to rise, mount or extend upwards; b (astr); c (fig.). cui ‥ sacrantur culmina templi / et nova consurgunt sacris vexilla triumphis Aldh. CE 2. 3; situm est id castellum [Doverae] in rupe ‥ que ‥ in speciem muri ‥ ~it W. Poit. II 27; R. Cold. Godr. 62 (v. 1 culmus 1a); s1377 sceptrum ‥ consurrexit de rotundo globo aureo Wals. HA I 336; in pullas aquile †conjurgat [v. l. conjurat; (?) l. consurgit; cf. ib. p. 72 (OF: prist a monter)] copia fumi Walt. Angl. Fab. 13. 7.  b quo sol consurgens trutinantis timpora Librae / pervolat Æthelwulf Abb. 134.  c ut ‥ tunc magis videam velut de radicibus succisarum quaestionum alias pullulantes ~ere Anselm (Casus Diab. 7) I 244; Neckam DS X 49 (v. constructio 2a); Collect. Ox. I 46 (v. consumptivus c). 3 to spring, be derived (from). quoad tristiciam que ~it ex labore Lyndw. 212 b.

Saved

Recent