contextus
contextus, woven together, closely connected, continuous
contextus2, connection, coherence
Could not find contextus2 in Logeion dictionaries. Looking for closest alphabetic form.
contextus, a, um, Part. and P. a., from contexo.
contextus, ūs, m. [contexo], a joining or putting together, a connection (class.; esp. freq. in the trop. signif., and in Quint.).
- I Lit.: corporum, * Lucr. 1, 243: aedificiorum, the building of, Dig. 39, 2, 15: ratis, Aus. Per. Odyss. 5.—
- II Trop., connection, coherence (very freq. in Quint.): mirabilis est apud illos (sc. Stoicos) contextus rerum: respondent extrema primis, etc., Cic. Fin. 5, 28, 83; cf.: in toto quasi contextu orationis, id. Part. Or. 23, 82; and: rerum ac verborum, Quint. 11, 2, 2: verborum, id. 11, 2, 28; 11, 2, 24: sermonis, id. 8, 3, 38: dicendi, id. 10, 7, 26: per partes dissolvitur, quod contextu nocet, id. 5, 13, 28; 9, 4, 55. historia non tam finitos numeros quam orbem quendam contextumque desiderat, id. 9, 4, 129; cf. Ernest. Lex. Techn. p. 90: litterarum, the succession of the letters, id. 1, 1, 24 sq.; cf.: in contextu operis, in the course, Tac. H. 2, 8.
1. contextus, a, um, PAdi. (v. contexo), in sich selbst zusammenhängend, ununterbrochen, a) von mater. Ggstdn.: contexta condensaque corpora (Ggstz. diffusa), Lucr. 4, 55. – b) v. abstr. Ggstdn.: α) übh.: perpetuae et contextae voluptates, eine ununterbrochene Reihenfolge (Kette) von V., Cic. Tusc. 5, 96. – β) v. der Rede: c. historia eorum temporum, fortlaufende, Nep. Att. 16, 3: oratio vincta atque c. (Ggstz. soluta), Quint. 9, 4, 19. – Plur. subst., contexta, ōrum, n. (Ggstz. carptim dicta), Plin. ep. 8, 4, 7.
2. contextus, ūs, m. (contexo), I) aktiv = die Zusammenfügung, -setzung, ratis temere properatae, Auson. perioch. Odyss. 5. – II) passiv = die enge Verknüpfung od. Verbindung, der Zusammenhang, a) mater. Ggstde.: c. aedificiorum, Ulp. dig. 39, 2, 15. § 13: totus hic rerum omnium c., Sen. ep. 71, 12: contextum corporum dissolvere, Lucr. 1, 243. – b) abstr. Ggstde.: α) übh.: mirabilis c. rerum Cic. de fin. 5, 83: litterarum nomina et c., Reihenfolge, Quint. 1, 1, 24: c. querelarum, Reihe von Kl., Val. Max. 7, 2, 1 extr.: c. rerum asperarum, Zusammenstellung, ibid. – β) der Rede, totus quasi c. orationis, Cic. part. or. 82: u. nachaug., c. unius orationis, Plin. ep.: c. sermonis, verborum, rerum et verborum, Quint.: c. dicendi, Quint.: in contextu operis, im Verfolg, Tac.
‘justus ‥ in fide sua vivit’: hoc testimonium et alia plurima, quae in ~u Epistolarum suarum apostolus ponit, a translatione veritatis Hebraicae qua nunc utimur ‥ discordare videntur(
ut ipse apostolicus in ~u suae orationis ait
mala ‥ quorum multitudinem non valet quisquam ‥ comprehendere in ~u historie
jam ad ~um hystorie revertamus
si praedicta conjugationum verba sine ~u partium orationis ‥ proferuntur
expediret ‥ quod ‥ procurator vester eodem ~u assignare posset vicario instituendo aream pro manso suo
est ‥ mirabile cur non incidit in capitulum ‘ad abolendum ‥’, cum argumentum suum non sit melius quam sit istud; ideo unico ~u respondeat ad utrumque
quatenus ‥ moneatis ‥ prelatos ‥ quorum nomina annotantur ‥ trina vice unico tamen ~u ‥ ut ‥ persolvant .
1 contextus, (16) a, um, part. de contexo.
2 contextŭs, (12) ūs, m. , ¶ 1 assemblage : Lucr. 1, 243 ; Cic. Fin. 5, 32 ¶ 2 [fig.] réunion, enchaînement : Cic. Fin. 5, 83 || succession [de lettres] : Quint. 1, 1, 24 || contexture dʼun discours : Cic. Part. 82 ; in contextu operis Tac. H. 2, 8, au cours de lʼouvrage.
- 1. verweving, verbinding [pennarum];
- 2. samenhang, nauw verband [orationis; operis voortgang, vervolg].
- 1. vervlochten, verbonden;
- 2. voortdurend, ononderbroken [voluptates; scelus];
- 3. samenhangend, coherent [historia eorum temporum; oratio].
contextus (1) adj.
- P. of contexo, woven together, closely connected, continuous: voluptates: historia eorum temporum, N.
contextus (2) ūs, m
- com-+TEC-, connection, coherence: rerum: orationis. — The context, sequel: (alia) in contextu operis dicemus, Ta.