contumeliose
contumeliose, abusively, insolently
contŭmēlĭōsē, adv., v. contumeliosus fin.
contumēliōsē, Adv. m. Compar. u. Superl. (contumeliosus), herabwürdigend, entehrend, ehrenrührig, schmählich, schmachvoll (Ggstz. honorate), c. et aspere dicere in alqm, Quint.: studiose de absentibus detrahendi causā maledice contumelioseque dicere, Cic.: c. dimittere alqm, Cic.: c. laedere alqm in contionibus, Cic. – non contumeliosius quam verius compedes eas (urbes) Graeciae appellare, Liv.: certant secum ipsi, utrum contumeliosius eum expulerint, an revocaverint honoratius, Iustin. – contumeliosissime maledicere alci, Cic. Vatin. 29.
veritus ne, si abbas hoc animo perciperet, ~e eum officio suo privaret
ceteris [machinis ] igne et satis ~e consumptis
contŭmēlĭōsē, (13) (contumeliosus), outrageusement, injurieusement : Cic. Off. 1, 134 || -sĭus Liv. 32, 37, 4 ; -sissime Cic. Vat. 29.
contumēliōsē adv.with comp.and sup.
- contumeliosus, abusively, insolently: hoc dicere: contumeliosius facta iniuria, T.: contumeliosissime ei male dicere.