contumax
contumax, insolent, unyielding, obstinate, stiff-necked
- I Prop.
- A In gen. (freq. and in good prose): quis contum acior? quis inhumanior? quis superbior? Cic. Verr. 2, 2, 78, § 192: Sara in me contumax, id. Att. 15, 15, 2; cf.: adversus plebem, Suet. Tib. 2; and: populus regibus suis, Sen. Thyest. 644: reus (together with arrogans, securus), Quint. 6, 1, 14; cf. animus (with arrogantia oris), Tac. A. 5, 3: contumaces et inconsultae voces, id. ib. 4, 60: preces, id. ib. 2, 57: voltus, Curt. 4, 6, 24: epistula, Suet. Claud. 35: filii, Cod. Th. 8, 14, 1.—Rarely in a good sense, unyielding, firm, steadfast: contumax etiam adversus tormenta servorum fides, Tac. H. 1, 3 (cf. contumacia).—Poet.: Hispanis ego contumax capillis, Mart. 10, 65.—Comp., v. supra.—Sup.: Fortuna contumacissimum quemque aggreditur, Sen. Prov. 3, 4; id. Ep. 83, 21.—
- B Esp., jurid. t. t., that refuses to appear in a court of justice in obedience to a lawful summons: contumax est, qui ... litteris evocatus, praesentiam, sui facere contemnet, Dig. 42, 1, 53, § 1 sqq.; cf. contumacia, I. B.—
- II Transf., of animals: boves, Col. 6, 2, 10: gallina ad concubitum, id. 8, 2, 8.—Of inanimate things, not yielding, furnishing opposition: lima, Phaedr. 4, 7, 5: cardamum frianti, Plin. 12, 13, 29, § 50: syllaba, not fitting into measure, Mart. 9, 12.—Hence, adv.: contŭmācĭter, obstinately, stubbornly, etc.: contumaciter, arroganter, ἀκοινωνήτως solet ad me scribere, Cic. Att. 6, 1, 7: contumaciter urbaneque vexatum, id. Q. Fr. 2, 1, 3: omnia agere, Liv. 2, 58, 7; Quint. 11, 3, 11 et saep.—Comp., Nep. Cim. 2, 5.—In a good sense (cf. contumax and contumacia), firmly, Sen. Ep. 13, 2; Quint. 6, prooem. § 15.—
- b Transf., of inanimate things: lapides scalpturae resistunt, Plin. 37, 7, 30, § 104; in comp., id. 19, 7, 35, § 117.
ut ‥ decreta B. Petri ~aci cordis supercilio et protervo pectore non abominemini
~ax,anmood
[Eadbaldus ] per horas crebro afflatus demonio, ~acis perfidie tormenta pendebat
quoniam ~acis absentia Dei presentia debet repleri
quicumque ‥ hoc presumpserit ‥, quia ~ax et ecclesie Romane rebellis ‥, est hereticus judicandus, eo quod contumacia talis est heresis reputanda
intelligo verum ~acem illum qui, inventus et personaliter citatus, cessante impedimento legitimo non comparet in termino
in penam ~aciorum
si ‥ accidat vulnus in ~ace capitis ante vel retro ad substantiam cerebri procedens, mortale est
in ~ace capitis raso
- 1. koppig, eigenwijs, eigenzinnig, onverzettelijk; ➤ ~ adversus plebem; animus contra calamitates fortis et ~; preces contumaces;
- 2. (poët.) stug, weerbarstig, moeilijk te bewerken [lima]; niet in het metrum passend [syllaba].
vertex. Ita Glossæ MSS. ad Alexand. Iatrosoph.
- com-+ 1 TEM-, insolent, unyielding, obstinate, stiff-necked: quis contumacior?: animus, Ta.: voltus, Cu.: lima, Ph.
-
…dedi ; qui de me ad te humanissimas litteras scripsit, ad me autem, etiam cum rogat aliquid, contumaciter, adroganter, ἀκοινονοήτως solet scribere. tu autem velim ad eum scribas de his rebus, ut sciam quo…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…vobis iste tantum modo improbus, crudelis, olim furunculus, nunc vero etiam rapax, quod sordidus, quod contumax, quod superbus, quod fallax, quod perfidiosus, quod impudens, quod audax esse videatur, nihil scitote…
Cicero, in Pisonem
-
…habiturum dixit. Ibatur in eam sententiam. tum Clodius rogatus diem dicendo eximere coepit ; furebat a Racilio se contumaciter urbaneque vexatum. deinde eius operae repente a Graecostasi et gradibus clamorem satis magnum sustulerunt, opinor, in Q…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…Claudius L. Iunius consules, qui contra auspicia navigaverunt ; parendum enim fuit religioni, nec patrius mos tam contumaciter repudiandus. iure igitur alter populi iudicio damnatus est, alter mortem sibi ipse conscivit. Flaminius non paruit auspiciis…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…. earum exemplum nobis legit, si quid videretur. pauca παρὰ λέξιν, ceteroqui et satis graviter et non contumaciter. tantum addi placuit, quod erat coss. solum, ut esset Praett ., TRIBB. PL .…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…meae ut vel in contione dicere auderem. Saran autem, praeterquam quod nefarium hominem, cognovi praeterea in me contumacem. semel eum omnino domi meae vidi. cum φιλοφρόνως ex eo quaererem quid opus esset, Atticum se dixit…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…ignavior, magis vir inter mulieres, impura inter viros muliercula proferri non potest. at mores commodi. quis contumacior, quis inhumanior, quis superbior at haec sine cuiusquam malo. quis acerbior, quis insidiosior, quis crudelior…
Cicero, in Verrem
-
…opinio de non timendis terribilis. Deinde quod naturale est non decrescit mora ; dolorem dies longa consumit. Licet contumacissimum, cotidie insurgentem et contra remedia effervescentem, tamen illum efficacissimum mitigandae ferociae tempus enervat. Manet quidem tibi ,…
Seneca, De Consolatione ad Marciam
-
…In officinam fabri venit vipera. Haec cum temptaret si qua res esset cibi, Limam momordit. Illa contra contumax Quid me inquit stulta, dente captas laedere, Omne assuevi ferrum quae corrodere Vulpes et caper. Homo in…
Phaedrus, Fabulae
-
…, tyranni fuit. an hoc tantum filius meus in arce simulauit Procumbo ad genua uestra, iudices, ille contumax, qui cum uapularem non rogaui. MVSAE. Occisus est tyrannus ; a quo putatis nisi ab eo qui…
Seneca the Elder, Controversiae