contumaciter
contumaciter, obstinately, stubbornly
contŭmācĭter, adv., v. contumax fin.
contumāciter, Adv. m. Compar. (contumax), trotzig, unbeugsam (im guten u. üblen Sinne), widerspenstig, störrig, eigensinnig, scribere, Cic.: adesse, Plin. pan.: omnia agere, Liv.: repudiare alqd, Cic.: contumacius gerere se, Nep.: contumacius parēre, Suet.
ne caro contra spiritum tyrannica potestate ~er insolescat et protervo libertatis fastu intumescens legitimae servitutis jugo subdere colla contemnat
aeternas inferni penas ‥ sustineat, nisi emendaverit quod ~er deliquit
si frater peccans ‥ abbati vel priori ~er respondere praesumpserit
Augustinus ‥ omnes pronunciat hereticos qui ~er dogmata pestifera presumunt defendere
nichil [allocatum ] custumario absenti, quia ~er se absentavit
contŭmācĭter (12) (contumax), avec fierté, sans ménagements : Cic. Att. 6, 1, 7 || avec constance : Sen. Ep. 13, 2 || avec obstination, opiniâtreté : Plin. 37, 104 ; -cius Nep. Cim. 2, 5.
contumaciter . adv. c. et, v. contumax
See an image
See an image
contumāciter adv.with comp.
- contumax, obstinately, stubbornly: scribere: omnia agere, L.: contumacius se gerere, N.