damnator
damnātor, ōris, m. [damno],
- one who condemns (late Lat.), Tert. ad Nat. 1, 3; id. adv. Marc. 1, 7: damnator Christi frater iniquus, Sedul. Hymn. 1, 10 al.
damnātor, ōris, m. (damno), der Verurteiler, Verdammer, Tert. ad nat. 1, 3 u.a. Eccl.
coitus damnator iniqui
mittuntur et a dampnato [W. de Longo Campo ] et a ~oribus nuntii ad ipsum regem ‥, quique pro parte sua ad accusandum vel excusandum sufficienter instructi
ut ‥ ~ores ejus [Willelmi cum Barba ] impios comprobarent, ‥ illi martyris nomen ‥ quesierunt
esto ‥ caritativus corrector et non presumptuosus ~or [v. l. depravator ]
[Willelmus I ] latronum fuit explorator sagacissimus et eorum ~or immiserabilis
quid scit ~or talis, cum sacramentum sit porosum, si in poris lateat panis non triticeus
damnātŏr, ōris, m. (damno), celui qui condamne : Tert. Nat. 1, 3 || celui qui rejette : Sedul. Eleg. 10.