derelinquo
derelinquo, to forsake wholly, abandon, desert
Could not find derelinquit in Logeion dictionaries.
derelinquit Verb: present active indicative 3rd singular of derelinquo
dē-rĕlinquo, līqui, lictum, 3, v. a.
- In the class. lang., to forsake wholly, to abandon, desert (good prose): cf.: Ti. Gracchum a Q. Tuberone derelictum videbamus, Cic. Lael. 11, 37: ut aratores agros latos ac fertiles desererent totasque arationes derelinquerent, id. Verr. 2, 3, 51, § 120: serere aliquid in inculto et derelicto solo, id. Brut. 4, 16: naves ab aestu derelictae, * Caes. B. G. 3, 13 fin.: castra, Liv. 39, 50, 5; cf. 37, 8, 5; 10, 17, 5: in arce praesidium dereliquit, Curt. 9, 4: perditi atque ab omni non modo fortuna, verum etiam spe derelicti, Cic. Cat. 1, 10, 25; cf.: ut me quasi pro derelicta sis habiturus, Plaut. Truc. 4, 4, 14 (867); Cic. Att. 8, 1: communem causam (with deserere), Cic. Caecin. 35 fin.: desertarum derelictarumque rerum patrocinium suscipere, id. N. D. 1, 5, 11: Dominum, Vulg. 1 Reg. 12, 10 et saep.—
- 2 To leave behind: in qua (arce) praesidium dereliquit, Curt. 9, 4, 8: filium quem privatum dereliquerat, Sall. J. 5 fin.; Treb. Pol. Trig. Tyr. 12.—
- II In late Lat., to leave behind, to bequeath: libros de gente Romana conscriptos, Arn. 5, p. 161: derelictum magnum aes alienum, Hier. Ep. 108, 30.
dē-relinquo, līquī, lictum, ere, I) von etwas weggehen und es zurücklassen, ohne sich weiter darum zu kümmern = etwas auf immer verlassen, im Stiche lassen, gänzlich aufgeben, A) eig.: agrum, Varro fr.: agros latos fertilesque deserere totasque arationes derelinquere, Cic.: si me frater non dereliquisset, Sen. rhet.: ab omni non modo fortuna, verum etiam spe derelicti, Cic.: o derelictos homines ab humanitate! Cornif. rhet. – haec oppida atque oram maritimam pro derelicto habere, als ganz aufgegeben (= als herrenloses Gut) betrachten, Cic. – derelicta regio, menschenleere (Ggstz. regio celebris), Cornif. rhet.: incultum et derelictum (herrenloser) solum, Cic. – B) übtr., hintansetzen = vernachlässigen, derelictus ab amicis, Cic.: qui quoniam suum ius non deseruit... derelinquo iam communem causam, Cic. – II) übh. hinterlassen, zurücklassen, Curt. 9, 4 (14), 8 u. Spät.
dērĕlinquō, (13) līquī, lictum, ĕre, tr., ¶ 1 abandonner complètement, délaisser [qqch., qqn] : Cic. Verr. 2, 3, 120 ; Br. 16 || Læl. 37 ; Fam. 1, 9, 17 || [fig.] homines perditi atque ab omni spe derelicti Cic. Cat. 1, 25, hommes perdus et abandonnés de toute espérance ¶ 2 laisser après soi : [en sʼen allant] Curt. 9, 4, 8 ; [après sa mort] Arn. 5, 8.
- 1. verlaten, in de steek laten; ➤ agros ~; solum derelictum onbeheerd; ab omni non modo fortuna, verum etiam spe derelicti; derelictus ab amicis;
- 2. (Laatl.) achterlaten, nalaten;
- 3. (Laatl.) achterwege laten;
- 4. (Vulg.) overlaten, over laten blijven.
dē-relinquō līquī, lictus, ere,
- to forsake wholly, abandon, desert: Gracchum a Tuberone derelictum videbamus: arationes: ab omni fortunā derelicti: filium privatum dereliquerat, S.: oppida pro derelicto habere, abandoned, ownerless.