discingere

discingere [CL] , to ungird, unbelt; v. et. decingere; b (w. ref. to III Reg. xx 11). c to unseal (letter). d (p. ppl.) undisciplined. discinxit se gladio suo Bede HE III 14; c1100 (v. discalceare 1b); discinctus sub veste et pedetentim incedens transegit W. Cant. Mir. Thom. VI 59; non coram domino discinctus eas famulando D. Bec. 1174; Bracton 356b (v. discalceare 2a); s1323 discinctus est balteo militari Wals. HA I 169 (v. calcar 1d).  b ‘discinctus’, qui cingulum nuper deposuit, verbi gratia balneum intraturus Bede Kings 727; accinctus in prelio sed discinctus in triumpho Bald. Cant. Tract. 11. 526B.  c nulla manus cartam discingat, ni tua, praesul Alcuin Carm. 29. 2. 1 (cf. ib. 83. 2. 1); 801 fratri vestro has litteras ‥ clausa cartula, sicut est, deprecor ut dirigas, quia, si discincta veniat in praesentiam illius, vilescit apud eum Id. Ep. 221.  d vox teneris discincta jocis, mens ardua, fusi / artus Locrensis titulos Ajacis opimant J. Exon. BT IV 116.