discretivus
discrētīvus, a, um, adj. [discerno],
- serving to distinguish, Prisc. p. 1021; 1061 al. P.— Adv.: discrētīvē, by way of distinction, Donat. ad Ter. Eun. 1, 2, 43.
discrētīvus, a, um (discerno), unterscheidend (Ggstz. congregativus), Prisc. 15, 36 u.a.
[adverbia ] alia ~a, ut ‘seorsum’, ‘secus’, ‘separatim’
~asynd syndrigendlice: separatim ‥, secrete ‥, singillatim sedet
pronomen ‘ipse’ ~um est et exclusivum comparticipis in dictione
nos antiquitus populi decepti dixere semideos aut semideas, pro forma corporis assumpti vel apparitionis nomina ponentes ~a sexus
de differenciis febrium generalibus et signis ~is febrium putridarum ad alias
tempus est hujusmodi [sc. quantitas discreta ], quia ibi est ponere ‘ipsum nunc’, quod est ~um et distinctivum partium temporis
quod tam corpus quam anima Christi est in triduo vere pars Christi, sed nec qualitativa nec quantitativa, cum non tune componuntur ad idem, sed est pars ~a
canis ‥, cum utriusque [bestie ] odorem occupet, inter easdem discernit‥. in illa igitur differentia notanda non parva judicii ~i subtilitas est
animam vim habere constat ~am
ad caput pertinet de toto residui corporis per virtutem ~am judicium
visus est sensus colorum, figurarum, et formarum et proprietatum exteriorum susceptivus et ~us
virtus ~a et separativa differunt, ut dicit Aver[roes ]‥. ~a est ista que cognoscit omnes species cibi [etc. ]
justicia est virtus animi ~a, inter partes conquerentes recte judicans, unicuique quod suum est discernens et tribuens
inspiremus ei [sc. homini ] sensum racionis, amorem, / vim discretivam, quid sit et unde venit
habitum mentis, qui est boni et mali ~us
inquiens in fratres ‥ verba probrosa, non usus ~a sed voce fellita
usus voce corvina
†discretinus, A.skylful
wyse , ‥ astutus ‥, disertus, ~us, dolosus, discretus ‥
discrētīvus, a, um (discerno), qui a la propriété de distinguer : Prisc. Gramm. 15, 36.