discretive
discrētīvē, Adv. (discretivus), unterscheidend (Ggstz. congregative), Donat. Ter. eun. 1, 2, 43. Asper 552, 13 K.
cum aliquid videre volueris directe, supercilia stringis, ut collectus non vagetur visus sed percipienda ~e pertingat
de quibus [Levitis ] etiam ~e subjungit [Dominus ], dicens: ‘eruntque Levite mei’ [] Num. iii 12
quidquid eadem necessitate representat aliqua qua necessitate continet illa, si representat illa ~e, continet illa ~e‥. cum ergo essencia divina representet ~e †alia [? l. aliqua ], sequitur quod contineat †alia [? l. aliqua ] ~e et non unitive
sic opinans concedit quod nullum infinitum ~e est
discrētīvē, en séparant : Don. Eun. 1, 2, 43.