discrucio
discrucio, to rack to pieces, torture
Could not find discruciatum in Logeion dictionaries.
discruciatum Adjective: neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle masculine genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle neuter genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter accusative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative singular, Verb: perfect passive participle masculine accusative singular of discrucio
discruciatum Noun: masculine accusative singular of discruciatus
dis-crŭcĭo, no perf., ātum, 1, v. a., to torture violently, to torment (repeatedly in Plaut. and Cic.; elsewh. rare).
- I Physically: aliquem discruciatum necare, Cic. Phil. 13, 18, 37; Amm.27, 12, 3.—More freq.,
- II Mentally, with se or in the mid. form, to torment one's self; to be troubled, vexed, chagrined: quid te discrucias? Plaut. Fragm. ap. Non. 143, 3: ego discrucior miser amore, Plaut. Cas. 2, 3, 58 (274); id. Poen. 1, 2, 155 (364).—With acc. and inf., Plaut. Bacch. 3, 3, 31 (435); Cic. Att. 14, 6; Cat. 66, 76: quod enim ipse celeriter arripuit, id cum tarde percipi videt, discruciatur, Cic. Rosc. Com. 11, 31: discrucior animi, quia, etc., Plaut. Aul. 1, 2, 27 (105); so, animi, Ter. Ad. 610.
dis-crucio, āvī, ātum, āre, zermartern, zerquälen, auf alle Art martern, -quälen, -peinigen, a) physisch, continuo discruciabar frigore, Apul. met. 9, 32. – bes. discruciatus, nach Ausstehen von Martern (Qualen) aller Art, Cic. Phil. 13, 37. Suet. Aug. 14. Amm. 27, 12, 3. – b) gemütlich: adice cotidianas sollicitudines, quae pro modo habendi quemque discruciant, Sen. ep. 115, 16: utcumque fortunae caecitas te pessimis periculis discruciat, Apul. met. 11, 15. – u. refl. discr. se, sich abquälen, sich abängstigen, sich abhärmen, Plaut. fr. bei Non. 143, 3: se de tali causa, Apul. de dogm. Plat. 2, 22: u. Passiv discrucior (mit und ohne animi), ich werde abgequält, ich härme mich ab, ich weiß weder aus noch ein vor Angst, ich empfinde schwere Pein, es ist mir höchst peinlich, discrucior animi, Ter. adelph. 610: ego discrucior miser amore, Plaut. Cas. 276: discrucior miser, nisi etc., Plaut. Poen. 368: discrucior animi, quia etc., Plaut. aul. 105: discrucior m. folg. Acc. u. Infin., Plaut. Bacch. 435. Catull. 66, 76. Cic. ad Att. 14, 6, 1. Cael. in Cic. ep. 8, 3, 1.
See: discruciare
discrŭcĭō, (13) āvī, ātum, āre, tr., [sʼemploie ordint au pass.], écarteler sur une croix, torturer, tourmenter cruellement [pr. et fig.] : discruciatos necare Cic. Phil. 13, 37, faire périr dans de cruels tourments ; discrucior Sextilii fundum a verberone Curtilio possideri Cic. Att. 14, 6, 1, je souffre horriblement à la pensée que cette canaille de Curtilius possède le bien de Sextilius ; discrucior animi Ter. Ad. 610, je me tourmente, cf. Pl. Aul. 153.
dis-cruciō —, ātus, āre,
- to rack to pieces, torture.—Only pass: Brutum, Cassium discruciatos necare: Discrucior animi, am distracted, T.: discrucior, fundum a Curtilio possideri.