disjunctivus

disjunctivus [CL] 1 a (gram.) disjunctive, expressing contrast. b (log.) disjunctive, involving alternatives. c (as sb. f.) disjunctive proposition; v. et. disjungere 4e. a Aldh. PR 133 (v. conjunctio 2c); potestas conjunctionum in v species dividitur: sunt enim copulativae, ~ae ‥ Bonif. AG 537; [conjunctiones] ~ae sunt quae, quamvis dictiones jungant, sensus tamen disjungunt, et unum e duobus esse significant, ut: ‘vel’, ‘-ve’, ‘†ne [? l. neu]’, ‘nec’ ‥ Alcuin Gram. 895b; [conjunctiones] ~e sunt que significant ea inter que distingunt simul non esse Ps.-Gros. Gram. 58.  b est cognoscenda differencia inter proposicionem ~am et de disjuncto extremo Ockham Dial. 802; preceptum statuti super confessione parochianorum semel in anno facienda est ~um, sc. quod fiat proprio sacerdoti vel alteri de licencia proprii sacerdotis Conway Def. Mend. 1415 (recte 1314) .  c sicut non est dandum quod sit per se essencia vel per se non-essencia, ita nec alterum membrum illius ~e cum ‘que est’ in sensu composicionis Duns Ord. II 372; 1312 respondetur quod hoc ponitur sub disjunccione quod legerit sentencias vel sit bachellarius, et ~a est vera cujus pars altera est vera Collect. Ox. II 258; contradictorium ~e debet dari per unam conjunctivam factam ex contradictoriis parcium Lavenham Log. c. 11 p. 58; c1430 quodsi ‥ ~e vobis proposite preeligitis partem primam Reg. Whet. II 426. 2 separative. frigiditas ‥, quamvis sit naturaliter conjunctiva, tamen accidentaliter dissolutiva et partium ~a Bart. Angl. IV 2.

disjūnctīvus, a, um, disjonctif [en t. de log.] : Gell. 5, 11, 9 || disjonctif [gramm.] : Serv. En. 2, 37.