disjuncte
accidit interrogari et alia multiplicia, ut ‘an mundus sit rationalis vel irrationalis an non’; hujusmodi autem ~e multiplicia appellari poterunt
disjūnctē (disjūnctim Dig. ), ¶ 1 en séparant, séparément : P. Fest. 292 ; Modest. Dig. 35, 1, 49 ¶ 2 à la façon dʼune alternative : quæ disjunctius dicuntur Cic. Phil. 2, 32, un raisonnement qui a trop la forme dʼune alternative || -tissime Amm. 20, 3, 11.