disiuncte
disiuncte, separately, without connection
disjunctē,
- adv., separately, distinctly, etc., v. disjungo, P. a. fin. a.
disiūnctē (dīiunctē), Adv. (disiunctus), getrennt, Fest. 293, 5 (in v. Sacram viam): Compar. disiunctius, zu sehr in der dialektischen Form von Gegensätzen, Cic. Phil. 2, 32. – Superl., Amm. 20, 3, 11.
disjuncte. adv. et, v. disiunctim
See an image
See an image
disiuncte
adv.
- disiūnctus, separately, without connection.—Only comp: disiunctius dici.