disiungo
disiungo, to unyoke
- v. a., to disjoin, disunite, separate, opp. to conjungo (freq. and class.).
- I Lit.
- A Esp., to unyoke draught cattle: asinum, bovem ab opere, Varr. R. R. 2, 6, 4; Col. 2, 3, 1; Plin. 18, 27, 67, § 251: bovem opere, Col. 6, 15, 2; and simply bovem, id. 6, 14 fin.; Cic. Div. 2, 36 fin.; Hor. Ep. 1, 14, 28; Ov. M. 14, 648 al.—
- B To wean sucklings: agnos a mamma, Varr. R. R. 2, 1, 20; 2, 7, 12 al.—
- C In gen., to divide, separate, part, remove.
- α With acc. only, Plaut. Mil. 4, 8, 18 (1328): intervallo locorum et temporum dijuncti sumus, Cic. Fam. 1, 7: quod (flumen) Jugurthae Bocchique regnum disjungebat, Sall. J. 92, 5 et saep.—
- β With ab: nisi (fons) munitione ac mole lapidum disjunctus esset a mari, Cic. Verr. 2, 4, 53: qua in parte Cappadocia ab Armenia disjungitur, Sall. H. Fragm. IV. 20 ed. Gerl. (ap. Non. 535, 17); Liv. 42, 59.—
- γ With simple abl.: Italis longe disjungimur oris, * Verg. A. 1, 252.—*
- δ With inter se, Lucr. 3, 803.—
- II Trop., to separate, part, divide (esp. freq. in Cic.).
- α With acc. only (very rarely): sin eos (oratorem et philosophum) disjungent, hoc erunt inferiores, etc., Cic. de Or. 3, 35 fin.; id. Rep. 2, 37.—
- β With ab: ea res disiunxit illum ab illa, Ter. Hec. 161; cf.: eos a colonis, Cic. Sull. 21: populum a senatu, id. Lael. 12, 41: Pompeium a Caesaris amicitia, id. Phil. 2, 9 fin.: me ab orationibus, id. Fam. 1, 9, 23 Orell. N. cr.: nos a corporibus (shortly before, sevocare, avocare, and secernere animum a corpore), id. Tusc. 1, 31: pastionem a cultura, Varr. R. R. 1, 2, 22; cf. ib. 1, 3: honesta a commodis (opp. commiscere), Cic. N. D. 1, 7, 16: artem a scientia, Quint. 2, 15, 2: veterem amicitiam sibi ab Romanis, Liv. 42, 46, 6 et saep.
- —Hence, disjunctus, a, um, P. a., separate, distinct; distant, remote.—With ab or absol.
- A Lit.: Aetolia procul a barbaris disjuncta gentibus, Cic. Pis. 37, 91; cf.: in locis disjunctissimis maximeque diversis, id. de Imp. Pomp. 4.—
- B Trop.
- 1 In gen., apart, different, remote.
- α With ab: vita maxime disjuncta a cupiditate et cum officio conjuncta, Cic. Rosc. Am. 14, 39: homines Graecos, longe a nostrorum hominum gravitate disjunctos, id. Sest. 67, 141: mores Caelii longissime a tanti sceleris atrocitate disjuncti, id. Cael. 22; cf. id. de Or. 1, 3 fin.; id. Pis. 1, 3; cf. in comp.: nihil est ab ea cogitatione dijunctius, id. Ac. 2 (Luc.), 20 fin. et saep.—
- β Absol.: neque disjuncti doctores, sed iidem erant vivendi praeceptores atque dicendi, id. de Or. 3, 15, 57: ratio, quae similitudines transferat et disjuncta conjungat, id. Fin. 2, 14, 45.—
- 2 Esp., of discourse, disconnected, abrupt, disjointed: conjunctio, quae neque asperos habet concursus, neque disjunctos atque hiantes, Cic. Part. Or. 6, 21; cf. of the orator himself: Brutum (oratorem) otiosum atque dijunctum, Tac. Or. 18.—
- 3 In dialectics, opposed: disjuncta conjungere, Cic. Fin. 2, 14, 45: omne, quod ita disjunctum sit, quasi aut etiam, aut non, etc., i. e. logically opposed, disjunctive (i. q. disjunctio, II. A.), id. Ac. 2 (Luc.), 30, 97.—As subst.: disjunc-tum, i, n., that which is logically opposed: quod Graeci διεζευγμένον ἀξίωμα, nos disjunctum dicimus, Gell. 16, 8, 12.—Adv.
- a disjunctē (dij-), separately, distinctly, disjunctively (opp. conjuncte), Fest. s. v. SACRAM VIAM, p. 292, 5 Müll.—Comp.: non satis quae disjunctius dicuntur, intellegis, Cic. Phil. 2, 13, 32.—Sup., Amm.20, 3, 11. —
- b disjunctim (dij-), opp. conjunctim, Gai. 2, 199; 205; Dig. 28, 7, 5; 35, 1, 49 al.
- 1. uitspannen, onttuigen [iuvencos];
- 2. scheiden, afzonderen, verwijderen; ➤ intervallo locorum et temporum diiuncti sumus; alqm ab alcis amicitia ~;
- 3. onderscheiden; / p. adj. disiūnctus en dīiūnctus, a, um (a) gescheiden, verwijderd, ver: in locis disiunctissimis; Aetolia procul barbaris disiuncta gentibus; (b) (metaf.) verwijderd, afwijkend, zich onderscheidend van: vita disiuncta a cupiditate; homines Graeci, longe a nostrorum hominum gravitate disiuncti (Cic.); nihil est ab ea cogitatione disiunctius; (c) (in de dialectiek) tegenovergesteld, elkaar uitsluitend; (d) (retor. t.t.) onsamenhangend, afgebroken.
分開。 離散。— boves ab opere 將牛卸軛。 — eum ab amicitia illius 挑唆二友致不和。
Suggest a Translation
See an image
- to unyoke: iumenta: bos disiunctus, H.: fessos iuvencos, O. — To disunite, sever, divide, separate, part, remove: (fons) munitione diiunctus a mari: Iugurthae Bocchique regnum (fiumen), S.: equitatus a laevo cornu diiunctus, L.: Italis longe disiungimur oris, V.—Fig., to separate, part, divide, estrange: eos (oratorem et philosophum): illum ab illā, T.: populum a senatu: alqm a corpore: honesta a commodis: veterem amicitiam sibi ab Romanis, i. e. old friends, L.
-
…cui nomen Arethusa est, incredibili magnitudine, plenissimus piscium, qui fluctu totus operiretur nisi munitione ac mole lapidum diiunctus esset a mari. altera autem est urbs Syracusis, cui nomen Achradina est ; in qua forum maximum ,…
Cicero, in Verrem
-
…enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt ; nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Itaque contra est, ac dicitis ; nam constitui virtus nullo modo…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…excors ut tota in oratione tua tecum ipse pugnares, non modo non cohaerentia inter se diceres, sed maxime diiuncta atque contraria, ut non tanta mecum quanta tibi tecum esset contentio. vitricum tuum fuisse in tanto scelere fatebare…
Cicero, Philippicae
-
…est, qui conplet aures meas tantus et tam dulcis sonus Hic est, inquit, ille, qui intervallis disiunctus inparibus, sed tamen pro rata parte ratione distinctis inpulsu et motu ipsorum orbium efficitur et acuta cum gravibus temperans…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…diversis et in omnem partem diffusis disputationibus alius aliud apprehenderat, proseminatae sunt quasi familiae dissentientes inter se et multum disiunctae et dispares, cum tamen omnes se philosophi Socraticos et dici vellent et esse arbitrarentur. Ac primo ab ipso…
Cicero, de Oratore
-
…profertur utrum aditum facilem hostibus an contagionem imitandi belli periculosam fuisse aditus omnis hominibus sine ulla facultate navium non modo disiunctus sed etiam clausus est, ut illis quibus Siciliam propinquam fuisse dicis facilius fuerit ad Oceanum pervenire quam ad Peloridem…
Cicero, in Verrem
-
…deiciuntur, aut sine coactis armatisve hominibus aut per eius modi rationem atque vim. ad duas dissimilis res duo diiuncta interdicta sunt. in illa vi cotidiana non satis est posse docere se deiectum, nisi ostendere potest, cum…
Cicero, Pro Caecina
-
…inter se aditus habeant, in exitu coniunguntur et confluunt. Eorum coniunctione pars oppidi quae appellatur Insula, mari disiuncta angusto, ponte rursus adiungitur et continetur. ea tanta est urbs ut ex quattuor urbibus maximis constare dicatur ;…
Cicero, in Verrem
-
…in eo qui, ut ipse accusator obiecit, ruri semper habitarit et in agro colendo vixerit quae vita maxime disiuncta a cupiditate et cum officio coniuncta est. quae res igitur tantum istum furorem sex. Roscio obiecit patri inquit…
Cicero, pro S. Roscio Amerino
-
…P. Lentulus consul de conlegae Q. Metelli sententia, quem mecum eadem res publica quae in tribunatu eius diiunxerat in consulatu virtute optimi ac iustissimi viri sapientiaque coniunxit. quae lex quem ad modum accepta sit quid me attinet…
Cicero, in Pisonem