disiunctus
disiunctus, parted, separate, distant, remote
disjunctus, a, um, Part. and P. a., from disjungo.
disiūnctus (dīiūnctus), a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. disiungo), getrennt, außer dem Bereiche liegend, entfernt, I) eig.: quae (Aetolia) procul barbaris disiuncta gentibus, Cic.: in locis disiunctissimis maximeque diversis, Cic. – II) übtr.: A) im allg., außer dem Bereiche von etw. liegend, einer Sache fern liegend, sich von etw. unterscheidend, quae vita maxime disiuncta a cupiditate est et cum officio coniuncta, Cic.: homines Graeci, longe a nostrorum hominum gravitate disiuncti, Cic.: nihil est ab ea cogitatione disiunctius, Cic.: inter se d. discrepansque, Lucr.: subst., ut non modo non cohaerentia inter se diceres, sed maxime disiuncta atque contraria, nicht bloß keinen Zusammenhang miteinander Habendes, sondern auch ganz Fernliegendes (höchst Ungehöriges) und sich Widersprechendes vorbrachtest, Cic. – B) insbes.: 1) als t. t. der Logik, ausschließend, disjunktiv, Cic. Acad. 2, 97. – dah. disiunctum (διεζευγμένον ἀξίωμα), ein Disjunktivsatz, ein streng geschiedener Gegensatz, Gell. 16, 8, 12. – 2) als t. t. der Rhetor., unzusammenhängend, abgebrochen, Cic. part. or. 21. – v. Redner, Tac. dial. 18.
disjunctus, a, um. part. p. c. s. et, v. disiungo
See an image
See an image
disiūnctus (dīiūnc-) adj.with comp.and sup.
- P. of disiungo, parted, separate, distant, remote: disiunctissimae terrae: Aetolia procul a barbaris disiuncta gentibus.—Fig., apart, different, remote, disconnected, strange: vita maxime a cupiditate: homines longe a nostrorum gravitate: nihil est ab eā cogitatione diiunctius: ratio, quae disiuncta coniungat, opposites.—Of discourse: concursūs, abrupt.