disjunctio

disjunctio [CL] 1 parting, separation (of persons). b divorce. Alcuin Rhet. 34 (v. conqueri 2e); tu habes ex ipsa nostra ~one praesentem alterum Anselm (Ep. 84) III 209.  b 1223 dolens ‥ super ~one sororis sue et Olavi Chr. Man 86. 2 taking to pieces, dismantling. 1313 circa distraccionem et ~onem magni ingenii KR Ac 468/20 p. 2. 3 disjunction: a (gram.) (conjunction expressing) contrast. b (log.) disjunction, alternative. a [sophistica sunt principia] ex ~one, cum an ut unius enuntiationis unum sit principium an ut plurium plura dubitabile est, hoc modo: ‘diem vel noctem esse semper est verum’; dubitabile enim an de eo quod est ‘diem esse vel noctem esse’, ut sic unum sit enuntiandi principium, an de eo quod est ‘diem esse’ an de eo quod est ‘noctem esse’, ut sic plura enuntiandi principia ~one intelligantur Balsh. AD 92; hee prepositiones [non separatim constructe cum casibus] non dicunt comparationes casuales; sed consequentia quedam, ~o et conjunctio, sive sit secundum tempus sive secundum locum, post causas sunt Ps.-Gros. Gram. 56; hic, volens recitare sententiam constitucionis ‘cum inter’, quoad unam partem ejus mutat notam copulacionis in notam ~onis Ockham Pol. II 651.  b 1312 (v. disjunctivus 1c); 1318 oblata eis per nos ~one, alteram partem ‥ preoptabant FormOx 45 (cf. ib. 42: primam viarum hujusmodi a secunda vobis sub ~one duximus offerendam).

disjūnctĭō (dīj-), ōnis, f. (disjungo), ¶ 1 séparation : disjunctionem facere Cic. Læl. 76, rompre avec qqn ; animorum Cic. Agr. 2, 14, diversité de sentiments ¶ 2 a) [log.] disjonction, proposition disjonctive : Cic. Nat. 1, 70 ; Top. 56 ; b) [rhét.] disjonction : [ Her. 4, 37 ] Cic. de Or. 3, 207 ; Quint. 9, 3, 45 ; c) [gramm.] signe de séparation entre deux mots (grec διαστολή) : Ps. Prisc. Accent. 6.