dissipatrix
dissĭpātrix, īcis, f. [dissipator],
- she who scatters or destroys: vitiorum, August. Serm. 30.
dissipātrīx, trīcis, f. (Femin. zu dissipator), die Zerstreuerin = Vernichterin, vitiorum, Augustin. serm. 30 (?).
superbie vanitas est ‥ humilitatis ~ix
dissĭpātrīx, īcis, f. , celle qui détruit : Aug. Serm. 30.