dissipatus
dissipatus, scattering, incoherent
dissipātus, a, um, PAdi. (v. dissipo), zerstreut, nicht zusammenhängend, nicht wohl zusammengefügt, v. der Rede, oratio, Cic.; vgl. facilius est apta dissolvere, quam dissipata conectere, Cic.: übtr., vom Redner, in instruendo dissipatus, dessen Rede es in ihren einzelnen Teilen an dem nötigen Zusammenhange fehlt, Cic.
dissĭpātus, a, um, part. p. de dissipo.
dissipatus , a, um. part. p. et, v. dissipo
See an image
See an image
Ricardus Judex Augustalis Dissipatus, sub Alexio Comneno Imp. et
Joannes filius Ursi Imperialis Dissipati, sub ann. 1178. occurrunt. At quæ
Dictatoritribuit Lexicon Gr. MS. Reg. Cod. 2062. et Suidas :
Διγτάτωρ ὁ διπλασίαν τὴν ἀρχὴν ἔχων, ὁ παρὰ Ρωμαίους Δισύπατος καλούμενος, ἢ ὁ μονάρχης, ὁ πάντα κρατῶν.Id constat, nobilissimæ familiæ Byzantinæ nomen dedisse, ex qua memorantur ab Authore incerto post Theophanem sub Leone Bardæ filio,
Thomas Dishypatus: in jure Græco-Romano pag. 288.
Dishypatusalter sub Alexio Comneno, a Niceta in Andronico lib. 1. cap. 11.
Georgius DishypatusLector Ecclesiæ Sophianæ :
Manuel DishypatusArchiepiscopus Thessalon. sub Theodoro Lascari apud Pachymerem lib. 1. cap. 11.
Georgius Dishypatussub ann. 1437. apud Phrantzen lib. 2. cap. 11. denique
David Dishypatus, cujus scripta contra Barlaamum et Acindynum asservantur in Bibl. Regia Cod. 692.
dissipātus
adj.
- P. of dissipo, scattering, incoherent: oratio: dissipata conectere: in instruendo (orator).