dissipatio
dissipatio, a scattering, dispersing
dissĭpātĭo, ōnis, f. [dissipo], a scattering, dispersing (a Ciceronian word). *
- I In gen.: hic error ac dissipatio civium, Cic. Rep. 2, 4, 7.—
- II Pregn., destruction, annihilation: interitus et dissipatio corporum, Cic. N. D. 1, 25, 71: praedae, i.e. plundering, id. Phil. 13, 5, 10; Vulg. Isa. 24, 3 al.—As a rhet. flgure, Cic. de Or. 3, 54, 207 (so ap. Quint. 9, 1, 35): ita contra illa dispersa sunt, quae a Cicerone dissupata dici puto, Quint. 9, 3, 39.
dissipātio, ōnis, f. (dissipo), I) die Zerstreuung (passiv), Cic. de rep. 2, 7; de nat. deor. 1, 71. – II) die Zerteilung, A) die Versplitterung durch Verkauf, praedae, Cic. Phil. 13, 10. – B) als Redefigur, die Zerlegung eines Begriffs in einzelne Teile, Cic. de or. 3, 207; vgl. Quint. 9, 3, 39.
nullus ‥ adherencium papae, qui imperii ~onem affectant
ad nostrae religionis obprobrium, scandalum, dessipacionem et ruinam
quia nimis laboriosum videbatur in ~one tabernaculi cortinas singulas ‥ disjungere [cf. ]Exod. xxxvi
dissĭpātĭō, (15) ōnis, f. (dissipo), dispersion : Cic. Rep. 2, 7 || dissolution, anéantissement, destruction : Cic. Nat. 1, 71 || dissipation, dépense, gaspillage : Cic. Phil. 13, 10 || [fig. de rhét.] dispersion : Cic. de Or. 3, 207 (cf. Quint. 9, 3, 39 ).
- 1. verstrooiing [civium];
- 2. verdeling, opsplitsing [pecuniae; corporum ontbinding];
- 3. (retor. t.t.) het opsplitsen v.e. begrip in afzonderlijke delen.
dissipatio , onis. f. et, v. dissipo
See an image
See an image
dissipātiō ōnis, f
- dissipo, a scattering, dispersing: civium: praedae, i. e. plundering.—Destruction, annihilation: corporum. — In rhet., the use of contrasted adverbs of place in parallel clauses.